Cała opowieść zaczyna się w domu Emmy i Pete’a, gdzie odbywa się „brunch par”. Wśród gości jest tez Tracy, która przychodzi z nowym chłopakiem Glennem. Od akceptacji otoczenia zależy, czy będą dalej ze sobą spotykać. Przyjazną atmosferę przerywa wieść o tym, że gospodarze się rozstają. Jednak to będzie najmniejszy problem w porównaniu z tym, że w mieście doszło do ataku biologicznego.
Film Todda Bergera zaczyna się jak typowa komedia, jednak im dalej, tym zabawniej. Przynajmniej na pewno absurdalnie, zaś dialogi naprawdę rozbawiają. Nie ma tu pierdnięć czy innych kloacznych żartów, a tytułowa katastrofa staje się pretekstem do refleksji na temat związków międzyludzkich, a dokładnie między kobietą a mężczyzną. Zdrady, brak emocji, seksualne obsesje – to jest główny temat, zaś wnikliwości obserwacji nie powstydziłby się sam Woody Allen. Choć całość dzieje się w jednym miejscu (dom), to jednak nie ma się wrażenia teatralności, głównie z powodu przenoszenia akcji z pomieszczeń i przeskoków z postaci na postać. Nie brakuje dowcipnych dialogów, zaś ośmioro bohaterów to galeria dość różnych bohaterów, a ich charaktery też potrafią rozbroić (zrobienie ecstasy przez nauczycielkę chemii). Wszystko to też okraszone muzyką klasyczną (m.in. „Bolero” Ravela czy uwertura w „roku 1812” Czajkowskiego) oraz solidnymi zdjęciami i montażem.
Jednak najważniejsi są tu aktorzy, którzy bardzo precyzyjnie pokazują niuanse swoich postaci, ale nigdy nie ośmieszają ich. Najbardziej znani z całej obsady są Julia Stiles (Tracy, która ma pecha do chłopaków), David Cross (Glenn, historyk i… maniak religijny) i America Herrara (Hedy, chemiczka). Dorównuje im jeszcze Jeff Grace (postrzelony Shane, mający popkulturowe obsesje) oraz pojawiający się na chwilę sam reżyser (sąsiad Hal). Reszta obsady też spisała się bardzo dobrze i dzięki nim seans był bardzo ciekawy.
Było już wiele prób pokazania końca świata na wesoło, ale ta jest nie tylko zabawna, ale też poruszająca i bardzo kameralna. Jednak jeśli potrzebujecie testu przepony, to tytuł ten jest odpowiedni.
7,5/10
Radosław Ostrowski
Kinoblog 