Niezależny rock potrafi być równie ciekawy, co mainstreamowy. Przekonuje też o tym nowe wydawnictwo kwintetu z Seattle zwanego Band of Horses, za którego produkcję odpowiada Jason Lytle z zespołu Granddaddy.

Jest bardzo spokojnie i delikatnie, co nie znaczy, że mniej przebojowo. Tak można się spodziewać po otwierającym całość prawie 7-minutowym „Dull Time/The Moon” z rozmarzoną gitarą i pulsującymi klawiszami, tworzącymi niemal senny (nie znaczy, że nudny klimat). Ale ostatnie trzy minuty to zmiana tempa oraz silniejsza obecność gitary, która gra bardziej żywiołowo i dynamiczniej. To najdłuższy numer, ale dalej też jest ciekawie – zwiewne i lekkie „Solemn Oak” z pobrudzoną gitarą oraz wspólnym zaśpiewem w refrenie, troszkę przypominając Kings of Leon. „Hag” z kolei broni się ciekawymi klawiszami oraz niemal smyczkowym środkiem, a wstęp do żwawego „Casual Party” (nieudolna, przesterowana gitara i przerwana gra perkusji czyimś odgłosem) może wprawić w zakłopotanie, ale to chwilowa tylko zagrywka. Jednak „In a Drawer” z elektroniczną perkusją oraz klawiszami ejtisowskimi na początku troszkę U2 (nie wiem czemu, ale mi się to kojarzy z „Beautiful Day”), by potem przyspieszyć. Dostajemy potem krótką przerwę w postaci instrumentalnego „Hold On Gimme a Sec”, by zanurzyć się w melancholijnym „Lying Under Oak”.

Ale potem muzycy przypominają sobie o southern rockowych korzeniach w ocierającym się troszkę o folk „Throw My Mess”, wyciszają się w „Whatever, Wherever” z trąbeczką w tle oraz akustycznym „Country Teen”. Ten spokojny klimat pozostaje z nami do końca, a wokal Bena Bridella pasuje do całości. Wielu końcówka może wynudzić, ale nie zmienia to faktu, iż mamy do czynienia z dobrą płytą. Pełną klimatu, porządnych melodii, dobrego wokalu. Jest naprawdę OK.

7/10

Radosław Ostrowski

Zdarza się, że zagraniczny zespół zdobywa rozgłos poza swoim krajem, dzięki jednemu przebojowemu singlowi. Tak stało się z utworem „War” holenderskiego kwartetu Kensington, który w swoim kraju wydał jeszcze dwie płyty. Ale to dwa lata temu usłyszał o nich świat (Polska też).

„Rivals” to bezpretensjonalna, czysta rockowa energia, chociaż słuchając można odnieść wrażenie deja vu. „Streets” z ciepłym klawiszowym wstępem ociera się trochę o 30 Seconds To Mars, U2, a nośny refren tylko utrzymuje w tym potwierdzeniu. Ale najbardziej rzuca się w oczy głos Eloi Youssefa, który przypomina Caleba Followilla z Kings of Leon. Wolniejszy „All of Nothing” przykuwa uwagę metalicznym basem i delikatniejszym tłem. Podobnie szybki „Done With It”, „System” czy wspomniany „War”. Zespół nie wymyśla prochu i nie tworzy niczego nowego, ale czy zawsze tak musi być. Panowie mają dryg do pisania prostych, ale bardzo chwytliwych melodii, które na pewno sprawdzą się w radiowych rozgłośniach. Tutaj najbardziej szaleje perkusja, co słychać m.in. w „Little Lights” czy mrocznym „You Don’t Know”.

„Rivals” ma jedną poważną wadę – jednym uchem wchodzi, a drugim wychodzi jeszcze szybciej. Dlatego nie zostanie z nami na dłużej. Ale nadal jest to solidne wydawnictwo, świetnie sprawdzające się na koncertach.

6,5/10

Radosław Ostrowski

anadyjski Metric to jedna z ciekawszych grup indie rockowych, która ciągle intryguje i tworzy przebojowe płyty niepozbawione elektroniki. Nie inaczej jest na albumie nr 6. Co zrobili poganie w Las Vegas?

Otwierające całość „Lie Lie Lie” brzmi dość zagadkowo – pulsująca elektronika, spokojne i rytmiczne uderzenia perkusji, klaskanie oraz wstawki troszkę przypominające wczesne Depeche Mode, by potem pójść w nowofalowe kolaże. Zagadkowe i lekko orientalne (w klawiszach) jest ascetyczne „Fortunes”, gdzie cichutka perkusja, akustyczna gitara i fortepian skontrastowane jest z mocnym i niemal podniosłym refrenem oraz będące na przeciwnym biegunie „The Shade”, brzmiące niczym tandetne dziecko lat 80. (tutaj elektronika brzmi – dla mnie – odstraszająco) . Nie lepiej jest z przestrzennym „Celebrate”, gdzie podkład jest po prostu słaby. Ciekawiej prezentuje się „Cascades” z pokręconą perkusją oraz mechanicznie przerobionym głosem Emily Haines. A im dalej, tym – na szczęście – lepiej. Jeszcze „For Kicks” pachnie new wave’ową estetyką, bez pójścia w tandetę i nadaje się do tańca. Pulsujący „Too Bad, So Sad” nadal pachnie Depeszami, ale jest bardzo chwytliwy, podobnie łagodniejszy „Other Side” oraz mechaniczny „Blind Valentine”, na sam finał dostając dwuczęściowy, instrumentalny „The Face”.

Naprawdę piękny album wydali Metric, który ostatnio prezentuje dobry fason. Bardzo apetyczne i dobre wydawnictwo, z przyzwoitą dawką elektroniką.

7,5/10

Radosław Ostrowski

Kolejny przedstawiciel muzyki indie z LA. Family of the Year tworzą: Joseph Keefe (gitara), Sebastian Keefe (perkusja), James Buckey (gitara) i Christina Schroeter (klawisze), a każdy z członków udziela się wokalnie. Po wydaniu dwóch płyt (ostatnia z przebojem „Hero” wyszła trzy lata temu), pora powrócić i pokazać coś nowego.

Otwierający całość „Make You Mind” zrywa z folkowym wizerunkiem grupy – elektroniczny pop z domieszką łagodnej gitary, pachnący latami 80. (ciepłe klawisze, mocna perkusja). „Facepaint” jest znacznie cieplejszy i przyjemniejszy w odbiorze, jednak folkowe naleciałości są obecne (lekki „Carry Me”), a całość jest spójnie delikatna, przebojowa i pogodna. Nie brakuje też szybkich numerów („May I Miss You”), zabrudzonej gitary („Give a Little”), ale to tylko ubarwiające drobiazgi do tego dobrego albumu. Brzmi to ładnie, słychać zgranie grupy i pozytywną energię. I to wystarczy.

7,5/10

Radosław Ostrowski

Pochodzący z West Midlands brytyjski zespół The Charlatans to mniej znany przedstawiciel britpopu – nurtu zapoczątkowane przez Osasis, Travis i blur.  Do tej pory wydali jedenaście płyt, stając się w Anglii bardzo popularnym zespołem. Ekipa pod wodzą basisty Martina Blunta oraz wokalisty Tima Burgessa po pięciu latach oraz śmierci perkusisty Jona Brookesa wydała album nr 12, wyprodukowany wspólnie z Jimem Spencerem (współpraca m.in. z New Order, Johnnym Marrem, The Vaccines czy Oasis).

Zaczyna się od mieszanki perkusyjno-elektronicznej, czyli „Talking in Tones” z intrygującą aurą oraz delikatną gitarą. W podobnym tonie jest prowadzony „So Oh” z ciepłymi organami w tle czy „Come Home Baby” ze staroświecko brzmiącym basem oraz żywiołowym refrenem. Gitara bardziej ożywia się w nastrojowej balladzie „Keep Enough”, dostajemy też pulsujący, niemal akustyczny „In the Tall Grass”. „Emilie” ma w sobie coś z wczesnego Coldplaya (ładnie gra gitara akustyczna i to jest fajne), a kompletną niespodzianką jest ponad 6-minutowy (i najlepszy), pachnący latami 70-tymi „Let The Good Times Be Never Ending” (bas, klawisze Hammonda, funkowa gitara) oraz troszkę przypominający Oasis „Need You To Know” z bardziej garażową gitarą oraz eleganckimi smyczkami.

Końcówka jest już bardziej gitarowo-rockowa. Najpierw jest cięższy (jak na tą grupę) „Lean In”, następnie pójście w pop pod postacią niezłego „Trouble Understanding” oraz spokojniejszego „Lot to Say”.

Mieszanka łagodnych wejść z retro rockiem dała bardzo przyzwoity album, którego słucha się miło. Dodatkowo w wersji deluxe znajdziemy cztery dodatkowe utwory, na dobrym poziomie zrealizowane.  Innymi słowy – godne uwagi.

7/10

Radosław Ostrowski