Tag: London Grammar

London Grammar – Truth Is a Beautiful Thing

London_Grammar_-_Truth_Is_a_Beautiful_Thing

Brytyjskie trio London Grammar od początku swojej ścieżki było porównywane do innego słynnego tria – The xx. Z kolei eteryczny I czarujący wokal Hannah Reid budził skojarzenia z Florence Welsh oraz Jessie Ware. Czy drugi album zmieni tą optykę czy skojarzenia te staną się nieodłącznym elementem ścieżki zespołu z Nottingham?

Przy produkcji “Truth Is a Beautiful Thing” (podoba mi się ten tytuł) zespół wsparł sztab doświadczonych producentów pod wodzą Paula Epfortha (Adele, Florence + The Machine, Coldplay czy Lianne La Havas) oraz Grega Kurstina (Beck, Sia, Lily Allen, the Shins). Podstawą znowu jest przestrzenna elektronika zmieszana z fortepianem, gitarą oraz wokalem Reid. Początek to spokojne I troszkę nudnawe “Rooting for You”, które trzyma na swoich barkach Reid. Znacznie żywsze oraz bardziej przestrzenne “Big Picture” (co jest sporą zasługą perkusji), pełne pulsującego tła “Wild Eyed” czy okraszone chropowatą gitarą “Oh Woman Oh Men” (w refrenie nakładają się głosy) bardziej przyciągają uwagę. Nawet powoli rozkręcające się “Hell to the Liars” z prześlicznymi smyczkami na końcu potrafi oczarować.

Pojawiają się pewne drobne modyfikacje jak obecność przestrojonej gitary akustycznej i werblowej perkusji (“Everyone Else”), zapętlone i “kosmiczne” klawisze (pochodzący jakby z innej dekady “Non Believer” – troszkę szkoda, ze jest mało takich utworów), wplecione niczym echo wokalizy (“Bones of Ribbon”) czy “roztańczony” duet gitara-fortepian w “Leave The War with Me”.

Nadal czaruje wokal pani Reid, który bywa czasami bardzo niski, wręcz “gruby”, by zaraz wznieść się na wyższe, niemal sakralne tony. Fani zespołu powinni się wyposażyć w wersję deluxe z dodatkowymi kawałkami. I nie są tylko zapychacze (może poza dwoma wersjami demo). Jest niemal instrumentalny “What a Day”, nagrany w studio Maida Vale (należy do BBC) cover “Bitter Sweet Symphony” The Verve oraz niemal organowy “Control”. I ten materiał podnosi ocenę całości z przyzwoitej (gdyż mimo spójności klimatu bywa dość monotonnie) na dobrą.

7/10

Radosław Ostrowski

London Grammar – If You Wait

London_Grammar_-_If_You_Wait

O tym triu – jak w większości sytuacji – usłyszałem przypadkowo, lecz nie miałem wtedy czasu ani możliwości przyjrzeniu się bliżej tej grupie z Brytanii. Tworzą ją znajomi ze studiów: wokalistka Hannah Reid, gitarzysta Dan Rotherman i klawiszowiec Dominic Major, a nazwa London Grammar istnieje od 2009 roku. A swój pierwszy album wydali 4 lata temu, podbijając świat. Czy zasłużenie?

Brzmienie to bardzo delikatny, bardzo wymarzony pop pełen zgrabnej elektroniki. Zaczyna całość powoli rozkręcający się “Hey Now” z odbijającą się niczym echo perkusją oraz duchem elektropopu z lat 80. (nawet gitara brzmi jakby z tamtego okresu pochodziła). Równie wyciszony jest “Stay Awake” z bardzo rozmarzoną elektroniką, a wszystko zmienia przyspieszająca perkusja, rozpędzając cale towarzystwo I gwałtownie się kończąc. Ładniej się robi przy gitarowo-pianistycznym “Shyer” oraz bardziej tanecznym “Wasting My Young Years”, choć można odnieść wrażenie, iż piosenki zlewają się ze sobą, tworząc spójny klimat, znany choćby z dokonań The xx (cudny cover “Nightcall”).

Jednak pojawiają się utwory wybijające się z tego monotonnego (ale ładnego) świata. Taki jest przestrzenny “Strong” z pulsującą elektroniką, idący w stronę trip-hopu “Metal & Dust”, przebojowy “Darling Are You Gonna Live Me” z barwnymi perkusjonaliami w tle czy nagrany z Disclosure taneczny “Help Me Lose My Mind”. Nie wywołuje to zgrzytu z resztą wydawnictwa, przez co odbiór jest naprawdę przyjemny.

Panowie grają bardzo delikatnie i ciepło, ale uwagę skupia niesamowity wokal pani Reid, który troszkę przypomina Florence Welsh, tylko młodszy oraz mniej ekspresyjny. Wykorzystuje go w taki sposób, że każdy utwór (dzięki niej) jest w stanie zapaść w pamięć, chwyta za serce, zostając na dłużej. Wersja deluxe debiutu zawiera aż 17 piosenek, co dla wielu może być ciężką barierą. Jednak warto się skusić i dać się zanurzyć w tym klimatycznym dziele, po warunkiem, że poczekacie.

7,5/10

Radosław Ostrowski