Dla wielu nazwa Mudcrutch nie będzie mówić zbyt wiele. Formacja ta zaczęła działalność w latach 70., by rozpaść się po 4 latach. Jednak frontman grupy – charyzmatyczny Tom Petty w 2007 roku skrzyknął starych kumpli (gitarzystów Mike’a Campbella i Toma Leadona, klawiszowca Benmonta Tencha oraz perkusistę Randalla Marsha), reaktywując kapelę znaną dotychczas z kilku singli. W 2008 roku wyszedł pierwszy album Mudcrutch, a teraz grupa atakuje znowu.

I znowu jesteśmy w latach 70., czyli czasach klasycznego rocka oraz macierzystym środowisku Petty’ego grającego także na harmonijce ustnej.  Czuć ten klimat już w singlowym „Trailerze”, który otwiera całość – jest gitara, gra przyjemnie Hammond, a Petty ze swoim charakterystycznym głosem czaruje. Nie znaczy to jednak, że będzie nudno, wolno i smęcąco. Troszkę ognia daje „Dreams of Flying”, gdzie gitary pachną starym stylem, perkusja daje taki rytm, ze da się tańczyć. I kiedy wydaje sie, ze dalej będziemy pędzić, pojawia się prawie 7-minutowy „Beautiful Blue”, pozwalający na chwilę oddechu oraz wyciszenia (świetnie tam gra fortepian), ale już „Beautiful Life” ze śpiewem perkusisty Marsha troszkę przypomina przyspieszone ELO. Spokój wraca w akustycznym „I Forgive It All”.

Gdy wydaje się, że dalej będzie tak spokojnie, że nic tylko położyć się, to wtedy pojawia się pędzący niczym bimber „The Other Side of Mountain” z Tomem Leadonem jako głównym wokalistą. Troszkę wolniejszy, ale równie gitarowy jest „Hope” z ciepłymi klawiszami, a tempo zachowuje skręcający w stronę boogie „Welcome to Hell” (ten fortepian) czy typowym dla Petty’ego „Save Your Water”.

Petty razem z kumplami z Mudcrutch nie odkrywa Ameryki na nowo, ale tworzy bardzo dobrą muzykę charakterystyczną dla siebie. Jest ogień, spokój i świetnie zachowane tempo – wszystko w odpowiednich proporcjach. I jestem pewny, że ten projekt jeszcze ma przyszłość.

8/10

Radosław Ostrowski

Weteran gitarowego grania, który działa z zespołem od połowy lat 70. Ostatnio Tom Petty pojawił się gościnnie na płycie Erica Claptona w hołdzie dla JJ Cale’a. Ale postanowił przypomnieć się ze swoim zespołem The Heartbreakers i po czterech latach przerwy pojawia się nowy album tej grupy.

Za „Hypnotic Eye” odpowiada Tom Petty, gitarzysta Mike Campbell oraz niejaki Ryan Ulyate, a całość brzmi w starym, rockowym stylu. Słychać to zarówno w uderzenia perkusji, jak i grze gitar. Choć wokal Petty’ego ma swoje lata, to jednak nie przynudza. Nie brakuje trochę mocnego uderzenia (pachnące latami 60. „Fault Lines” z przesterowanymi gitarami oraz „Red River”), skrętu w stronę jazzu (bardzo delikatne „Full Grown Boy” z eleganckim fortepianem), country (spokojne „Sins of My Youth”) czy nawet bluesa („Power Drunk”), czasem zagra jakiś Hammond w tle („All You Can Carry”). Jest zróżnicowanie, tempo jest dość optymalne – nie za szybko, nie za wolno – i nie brakuje tez ostrzejszych numerów jak „U Get Me High” (kapitalna solówka gitarowa na koniec).

Jedynie może znużyć zamykające całość „Shadow People”, ale nie zmienia to faktu, że Petty nadal jest w formie, a płyty słucha się naprawdę dobrze. Solidny, rockowy materiał w starym stylu.

7/10