Zespół prowadzony przez Toma Higgensona znany jest z jednego przeboju – akustycznego „Hey There Delilah” z 2006 roku. Do tej pory wydali sześć studyjnych albumów i tyle samo EP-ek. Teraz, po pięciu latach przerwy i zmianie wytwórni, pojawiają się z nowym materiałem. Czy będzie to dobra produkcja?
Na pewno jest ona skoczna, przebojowa oraz soft rockowa. Nie zabrakło tutaj obowiązkowego klaskania (tytułowy utwór), czasami nastąpi pobrudzenie gitary („Pause” czy „Never Working”), jednak i tak dominuje tutaj melodia oraz chwytliwość. Jest nawet skręt w staroświeckiego rock’n’rolla („Heavy Rotation”), gitara zagra reggae („Someday You Gonna Love Me”), perkusja przyłoży troszkę mocniej, ale to wszystko zbyt delikatne, łagodne i po prostu mdłe. Słychać, że są to goście znający się na swojej robocie, jednak niewiele z tego wynika. Posłuchać nie zaszkodzi, ale nie różni się to od tysiąca innych płyt.
5/10
Radosław Ostrowski
Kinoblog 