Disturbed to amerykańska kapela heavy metalowa z Chicago, działająca od połowy lat 90. Tworzą ją wokalista David Draiman, basista John Moyer, gitarzysta Dan Donegan oraz perkusista Mike Wengren. Najbardziej znani stali się dzięki coverom „Shout” oraz „Land of Confussion”. Po pięciu latach przerwy panowie wracają z albumem „Immortalized”.

Wsparł ich producent Chhurko (współpraca m.in. z Ozzym Osbournem, Robem Zombie oraz Papa Roach), jednak przy pracach nie uczestniczył Moyer, którego na basie zastąpił Donegan. Na początek dostajemy krótkie intro, czyli „The Eye of the Storm”, będące mieszanką dziwacznych klawiszy, podniosłego riffu, wprowadzając do mocnego uderzenia w utworze tytułowym. Gitara tnie ze zgrabnością koparki, perkusja ma moc, bas ma metaliczny posmak. Podobnie brzmi singlowy, mocny  „The Vengeful One” z łagodnymi wejściami smyków. Dalej też jest ciężko, głośno i ostro – perkusja z gitarą wyczyniają cuda, tylko niespecjalnie zostaje w głowie, bo melodii tutaj dobrej brak. Wyjątkami są jeszcze „Fire It Up” z nieprawdopodobnym riffem, akustyczne „The Sound of Silence” (niestety, w połowie klawisze brzmią nieznośnie patetycznie) oraz zmieniające tempo „Never Wrong”. Ale to troszkę za mało, by nazwać „Immortalized” dobrym.

Mocny i trzymający za twarz wokal Draimana (nadal robi wrażenie) oraz sprawne rzemiosło reszty kapeli to dla mnie nie wystarcza. Jest nieźle, ale stać panów na więcej.

6,5/10

Radosław Ostrowski

Legenda brytyjskiego heavy metalu nie odpuszcza. Mimo choroby nowotworowej frontmana Bruce’a Dickinsona, kapela wraca po 5 latach przerwy, robiąc przymusową przerwę. Wspierani przez doświadczonego producenta Kevina Shirleya oraz klawiszowca i basistę Steve’a Harrisa (współproducent), stworzyli dwupłytowy „The Book of Souls”.

Kompozycje tutaj są długie albo bardzo długie i raczej nie będą grane przez radio. Początek jest kosmiczny – przestrzenne klawisze, skromne perkusjonalia, wokal działający jak echo. Po półtorej minuty „If Eternity Should Fail” dołączają gitary oraz perkusja, nadająca tempo oraz rozmach, brzmiąc niczym galop, a pod koniec dostajemy akustyczną gitarę oraz nakładające się głosy Dickinsona poddane przeróbce. Singlowe „Speed of Light” jest bardzo szybkie, perkusja naparza aż miło (zwłaszcza na koncu), gitary tną ostro i tak mija czas. Spokojniej zaczyna się „The Great Unknown” – od niepokojąco monotonnych dźwięków gitar i basu, do których dołączają się równie mroczne klawisze oraz cykająca perkusja. Wszystko zaczyna gęstnieć  i nasilać się, by uderzyć z siłą ognia oraz długimi riffami, a na koniec następuje wyciszenie. I pojawia się pierwszy kolos – „The Red and the Black”. Akustyczny początek, gdzie słyszymy gitarę udającą hiszpańskie rytmy jest złudzeniem, bo mamy marszową perkusję oraz riffy, dodatkowo jeszcze wspierane przez zaśpiew. Prawie jak szanta, tylko na wzmacniaczach 🙂 I dzieją się tam szalone rzeczy – przyspieszenia, spowolnienia, klawisze, gitary i patos.

Jeszcze dostajemy dwa takie ponad 10-minutowe kolosy. Utwór tytułowy jest ciężkiego kalibru, jadącym powoli niczym walec, gdzie każdy z instrumentów ma swoje chwile (riffy brzmią odrobinę orientalnie), a w połowie wszystko przyspiesza. Krótsze utwory są skondensowaną mocą Ajronów i pazurem, jakiego dawno nie było. Drugi to 18-minutowy (najdłuższy w karierze zespołu) epicki pianistyczno-smyczkowy „Empire of the Clouds”(rewelacja).

Iron Maiden nie idzie na kompromisy i tworzy ostry, dynamiczny album. Można się wystraszyć czasu trwania (półtorej godziny), jednak nie tylko dlatego jest to świetna płyta. Energetyczna, wciągająca i napisana z poczucia frajdy, ale jednocześnie nie pozbawiona ambicji.

8,5/10

Radosław Ostrowski

Metalowa grupa z Niemiec, którą można po tym, iż na okładkach znajdują się dynie powraca. Nagrywają regularnie i po dwóch latach serwują nowy, piętnasty album grupy. Andi Deris i spółka robią to, co potrafią najlepiej.

A że nie jest to łatwe i przyjemne granie, pokazuje otwierający całość „Heroes”. Perkusja pędzi jak szalona, łagodny wokal Deris staje się mocniejszy, a gitara elektryczna po prostu łoi ostrymi riffami. Nie brakuje podniosłych momentów (początek „Battle’s Won” z wrzaskiem oraz szybką perkusją oraz klawiszami w tle), jazdy na złamanie karku (tytułowy kawałek), ale jak to u Germanów, całość jest chwytliwa i melodyjna. Nawet jeśli pojawiają się chwile spokoju, to są one bardzo krótkie (akustyczny początek „Stay Crazy”). W porównaniu z poprzednimi płytami, ten jest bardziej pogodny i przyswajalny od poprzedniczek, co nie znaczy, że Helloween poszedł w komerchę. Power czuć tu zarówno w największym hiciorze z tej płyty, czyli „Lost in America”, jednak nie zabrakło tutaj mroczniejszego klimatu (ciężki, marszowy „The Swing Of A Fallen World” oraz pokręcony „Cratures in Heaven”, który po minucie przyśpiesza) oraz chwili na wyciszenie (piękna ballada „Like Everobody Else” – wolna, jak na ten zespół i z wplecionymi smyczkami oraz chórami), by zakończyć to w epickim stylu („You, Still of War”). Helloween w najczystszym wydaniu i w wielkiej formie.

Nawet wywołujący spore kontrowersje wokalista Andi Deris wypada tutaj bez zarzutu. Fani powinni wejść w posiadanie wersji deluxe, która zawiera 4 dodatkowe kawałki – równie ostre i szybkie jak cała reszta.

8,5/10

Radosław Ostrowski

 

Fiński Nightwish od lat wyrobił sobie markę jednego z najlepszych zespołów metalowych, gdzie gitarowa muzyka mieszała się z brzmieniem symfonicznym. Przy ósmym materiale to potwierdza, choć nie obyło się bez zmian w składzie. Chorego perkusistę Jukkę Nevalainena zastąpił Kai Hahto z Winterston, a nową wokalistką została Floor Jansen.

Już otwierający całość „Shudder Before The Beautiful” ma to, za co fani kochają ten zespół – instrumentalne popisy gitary (Emppu Vuorinen) i klawiszowca (Toumas Houpolainen), zmieszane z orkiestra symfoniczną, gdzie brylują dęciaki i smyczki, nadając całości epickiego rozmachu i zmienność tempa kojarzone z rockiem progresywnym. Mocne wejścia gitar i perkusji w typowo power metalowym stylu, działają jak wystrzeliwana petarda. Gdy jednak dodamy do tego smyczki, trąbki i chór w tle, następuje porażenie jak w „Weak Fantasy”, gdzie zwrotki są delikatnie grane na akustycznej gitarze, do której potem dołączają się kolejne instrumenty. Nawet pojawia się też brzmienie „celtyckie” – dudy i flety w spokojnym „Elanie” czy harfa w balladzie „Our Decades in the Sun” (fortepian też robi swoje). I o dziwo, te spokojniejsze utwory sprawdzają się przynajmniej bardzo dobrze jak „My Walden” ze świetnym wstępem obydwu śpiewających panów (obaj w refrenie jeszcze błyszczą). Ale za to najbardziej miażdży kończące całość ponad 20-minutowe „The Greatest Show on Earth” – podzielone na 5 części, gdzie pojawia się narracja samego Richarda Dawkinsa, pioruny, podniosłe smyczki.

Każdy z utworów po prostu rozsadza i miażdży, a nowa wokalistka odnajduje się tutaj dobrze. Nie brakuje tutaj dynamicznych energetyków, power ballad i jest tez jedna instrumentalna kompozycja (pianistyczny „The Eyes Of Sharbat Gula”). Spory rozrzut, ale z klimatem, energią i melodią.

8/10

Radosław Ostrowski