Ciągle pojawiają się nowe hip-hopowi wykonawcy i składy w kraju. Co się jednak stanie, gdy grupa doświadczonych raperów, zdecyduje się założyć własny skład? Przekonałem się słuchając składu Polskie Karate. Ekipę tą tworzą Metro, Wyga (Afront), Igorilla (Mama Selita) oraz DJ Flip.
Debiutancki album zawiera 17 kawałków, gdzie za podkład serwowane są lekko funkowe brzmienia (gitara elektryczna, bas), skrecze – czyli oldskul pełną gębą. Poza tym odrobina dęciaków („Na ratunek”), delikatnej elektroniki, dźwięki ciosów („Szkoła karate”). Staroświeckie brzmienie nie drażni, ale nawet jest zaletą. W dodatku wyczuwalna jest atmosfera luzu i zabawy, a odbiór jest zaskakująco pozytywny. Skrecze, bity -wszystko to jest na poziomie.
A nawijka panów jest przebogata. Skład zgrabnie balansuje na bitach, mówiąc o balangach, alkoholu i braggach, nie brakuje przyśpieszeń (singlowe „W trzy dupy”), bluzgów, metafor i odniesień do „Kac Wawy” („W trzy dupy”), Macierewicza („Tak jak trza”), abstrakcyjnej jazdy o superherosach („Na ratunek”) czy komercjalizacji środowiska („Poczuj moc”).
Powiem tak, zabawa jest przednia, nie ma udawania, że chodzi o coś więcej, a wszystko jest zrobione na wysokim poziomie. Gotowi na lekcję i parę ciosów?
Radosław Ostrowski
PS. Bardzo fajna okładka.
Kompilacja zawiera 23 utwory, z czego część to dialogi, część to utwory instrumentalne i reszta to piosenki – wszystko ze sobą pomieszane i poplątane. Ponieważ film jest westernem, to dominują utwory utrzymane w tej konwencji. Zacznę po kolei od dialogów – zazwyczaj takie elementy na płycie zwyczajnie wydają mi się niepotrzebne, choć celem ich jest wprowadzenie w odpowiedni klimat. Tutaj nie drażnią, ale można byłoby z nich zrezygnować (choć ostatni dialog między Samuelem L. Jacksonem i Jamie Foxxem „Six Shots Two Guns” jest nawet zabawny), ponieważ one będą zrozumiałe tylko dla tych, co film widzieli.
Drugim kompozytorem mającym spory udział w filmie jest Ennio Morricone, którego kompozycje Tarantino wykorzystuje od drugiej części „Kill Billa”. Tu najbardziej należy wyróżnić dwa tematy z westernu „Dwa muły dla siostry Sary” z Clintem Eastwoodem. „The Braying Mule” to zapętlająca się gitara, z powtarzającym się fletem oraz cymbałkami buduje odpowiedni klimat, kontrastem jest rozpisany na gitarę i grzechotkę liryczny „Sister’s Sara Theme”. Poza tym jeszcze pojawia się piosenka „Ancora Qui” śpiewana przez Elizę Toffoli oraz majestatyczny temat „Un Monumento” rozpisany na trąbkę, chór i bardzo charakterystyczną perkusję. Poza tym jeśli chodzi o muzykę instrumentalną jest wykorzystany „Nicaragua” Jerry’ego Goldsmitha z ciekawą elektroniką (film „Pod ostrzałem”) oraz „I Giorni Dell’ira” Riza Orlotaniego – typowo westernowy kawałek z porywającymi gitarami oraz dęciakami.
Kinoblog 