To jedna z kapel rock’n’rolla, która przeszła do historii dzięki jednemu utworowi – „I’m a Believer”, chociaż współcześni słuchacze znają wersję zespołu Smash Mouth, wykorzystaną m.in. w pierwszym „Shreku”. Mimo tego faktu, The Monkees nadal funkcjonowała. W tym roku obchodzi 50-lecie działalności i z tej okazji nagrała pierwszy od 20 lat (!!!) studyjny materiał, już bez udziału zmarłego w 2012 roku Davy’ego Jonesa. I powiem od razu – nic się w tym świecie nie zmieniło.

Za stronę produkcyjną odpowiada Adam Schlesinger – basista zespołu Fountains of Wayne, ale także kompozytor i autor tekstów, dla którego lata 60. to czas, w którym czuje się najlepiej. Jedyną rzeczą zdradzającą fakt, że jest to produkcja współczesna to głosy śpiewających członków zespołu – Petera Torka, Mickeya Dolentza oraz Michaela Nesmitha. Opener „Good Times!” wprowadza w ten klimat epoki rock’n’rolla – krótki wstęp fortepianowy, lekka i szybka gra gitary, a także zadziorniejszy riff w środku. Jest lekko, bezpretensjonalnie, przyjemnie, ale nie nudnawo. Małpki ubarwiają każdy utwór drobiazgami – imitacją fletów w „You Bring the Summer”, delikatna mandolina w singlowym „She Makes Me Laugh”, klawesyn w „Our Own World”, Hammondy w „Gotta Give It Time” czy delikatny fortepian w akustycznej „Me & Magdalena”.

Jednak największą niespodziankę może sprawić „Love to Love”, gdzie znajduje się wokal… Dave’a Jonesa. Utwór ten po raz pierwszy nagrano w 1967 i głos Jonesa nałożono na współczesną wersję (i jeszcze ta gitara). Podobać się też może pachnące country „Little Girl” oraz „Birth of an Accidental Hipster” z pomysłowymi echami, fakami (tak, tam bluzgają) oraz bardzo delikatnym środkiem z płynącym fortepianem.

Muszę przyznać, że nie wierzyłem w ten album, podejrzewając bezczelny skok na kasę (wszak granie muzyki z lat 60. jest wyczuwalnym trendem) oraz granie na sentymentach. „Good Times!” pozytywnie zaskakuje dobrymi melodiami, czuć pozytywną energię członków grupy, a i te bardziej refleksyjne momenty („I Know What I Know” z wykorzystanym Chamberlinem) nie wywołują zgryzu. Jest też duch czasów rock’n’rollowych, bez spiny (w końcu najlepiej pamiętają ten okres), ale szczerze i leciutko. List przebojów i stacji radiowych nie podbije, zwłaszcza że wiele głośnych zespołów skupia swoją uwagę. Niemniej dobre czasy chyba wróciły, a Małpki pokazały klasę. Wersja deluxe zawiera jeszcze dwa dodatkowe utwory, w tym bardziej bogatszą wersję (aranżacyjnie) „Me & Magdalena”. Dobre czasy naprawdę wróciły.

7,5/10

Kuba Płucisz był fundamentem zespołu IRA, ale odszedł z grupy w 1996 roku. Jednak do tej pory takie utwory jak „Mój dom”, „Nadzieja” są najbardziej rozpoznawalnymi piosenkami macierzystej formacji. Gitarzysta i kompozytor postanowił wszystkim sprawić niespodziankę, skrzyknął wielu swoich znajomych i odświeżył piosenki napisane przez siebie dawno temu. Tak powstał projekt Kuba Płucisz i Goście.

Jednak nie jest to tylko odtwórcze granie starych przebojów, tylko kompletnie zremasterowanie oraz stworzenie de novo całości. Już otwierająca całość nowa wersja hitu „Mój dom” zachowuje pazura oraz zadziorność oryginału, okraszoną świetną elektroniką oraz świetnymi wokalami. A wśród gości są takie osobowości jak Titus z Acid Drinkers, Olej z Proletaryatu, Adam Asanov z Piersi, Darek Majelonek, Sebastian Riedel, Grzegorz Skawiński czy nawet… Jurek Owsiak. A dalej jest równie ogniście („Zew krwi”, „Jeden”) oraz z potężnym wsparciem symfonicznym („Nie tracę wiary”, „Nadzieja”).

Nie zabrakło jednak niespodzianek jak „Adres w sercu” – zaczyna się jak akustyczna ballada, by mocno dać do pieca, a w finale jeszcze pojawia się chór gospel. Niepojęte. Podobnie metalowe „Nie uciekaj” z popisówką klawiszy pod koniec. Drugim zaskoczeniem jest epickie „Nie zatrzymam się” z przepięknymi smyczkami oraz fortepianem. I na koniec jeszcze dostajemy drugą wersję „Adresu w sercu”, gdzie słyszymy głos Tomasza Kowalskiego, frontmana zespołu Katedra oraz samego Płucisza.

I jedno, co mnie mocno uderzyło to fakt, że te teksty nie zestarzały się ani chwili, co tylko potwierdza, że wiele rzeczy się nie zmieniło w tym czasie. A i sami goście nie zawiedli, ubarwiając każdy z tych utworów. Posłuchajcie tego sami – tak się powraca w wielkim stylu.

8,5/10

Radosław Ostrowski

Polski rock od dłuższego czasu ma się dość dobrze i ma kilka oblicz. To cięższe reprezentuje radomska formacja Carrion grająca hard rock od prawie 10 lat. Dwa lata temu wydała swój czwarty album „Dla idei”, jednak jest to pierwsza produkcja nagrana z nowym wokalistą, Kamilem Pietruszewskim. Czy to była dobra zmiana?

Brzmieniowo to nadal stary, dobry Carrion z surowymi oraz brudnymi riffami. „Retro” już brzmi dość brutalne, a delikatne klawisze nie są w stanie uspokoić nas. To jednak była tylko dopiero rozgrzewka. „Eunomia” ma krótki, lekko orientalny wstęp klawiszowy, by dołożyć do ognia. O dziwo, nie zostaje zapomniane, by dodać do tego melodię (chwytliwy refren z metalicznym basem). Muzycy parę razy przyspieszają (bardzo mroczne „Od zła, ostra „Minoderia” ze świdrującymi klawiszami w refrenie czy typowa dla tego zespołu „Gra słów”), serwując siarczyste solówki, przypominając choćby to, co robi Frontside, ale też zaskakują wolniejszymi (ale nie nudnymi) fragmentami jak akustyczny wstęp „Mowy cieni” czy egzotyczne wprowadzenie do utworu tytułowego z wyciszonym refrenem. Do tego jeszcze odrobinę patetyczne smyczki w „Krótkowzrocznych zerach”, które nie burzą całości i nie wybijają z rytmu.

A o czym opowiada zespół? O manipulacji, walce dla idei zmieniającą się w fanatyzm, zaślepieniu oraz ogólnie widzianej dehumanizacji. Co do nowego wokalisty, to brzmi on naprawdę solidnie, a jego nadekspresja troszkę przypomina mi… Piotra Roguckiego, chociaż mogę być odosobniony w tym poglądzie. Ale pasuje tutaj do całości – jest ostro, mocno i głośno, ale i z przesłaniem. To się rzadko zdarza taki miks.

7,5/10

Radosław Ostrowski

Brytyjska nowa fala zawsze dzieliła się na dwa nurty: post-punkową, gdzie zawsze dominowała gitara oraz na synth pop, gdzie prym wiodła elektronika. Z tym pierwszym nurtem najbliżej było kapeli New Model Army kierowanej od samego początku przez charyzmatycznego Justina Sullivana. Kwintet po pięciu latach wraca z nowym, 14 albumem „Winter”.

Całość wyprodukowana przez Sullivana oraz Joe’ego Baressi (współpraca m.in. z Coheed and Cambria, Bad Religion czy Queens of the Stone Age), od początku idzie w stronę bardziej surowego rocka. Czuć to w nieprzyjemnym „Beginning”, gdzie dominuje bardzo nieprzyjemna gra gitary. Po drugiej minucie dochodzi mocne uderzenie perkusji oraz fortepian, by potem wyciszyć się. Cisza trwa dość krótko i znowu odzywa się gitara, skręcając w bardziej psychodeliczne klimaty. Równie mroczny jest „Burn the Castle” z orientalnym riffem i świdrującymi uderzeniami perkusji oraz wściekłym refrenem. Zmianę wprowadza singlowy utwór tytułowy, zaczynający się akustyczną gitarą, by potem nakładały się mocniejsze riffy gitary oraz sekcji rytmicznej (genialny instrumentalny środek). Akustyczno-elektryczne wsparcie pojawia się także w intrygującym „Part the Waters”.

I kiedy wydaje się, ze tak zostanie, następuje przyspieszenie w postaci punkowego „Eyes Got Used to the Darkness” oraz bardziej przestrzennego, skocznego wręcz „Drifts” z melancholijnymi smyczkami w tle oraz gwałtownym finałem. Mrok wraca do „Born Feral” z organami pod koniec oraz popisami perkusji, a także w akustycznym, trzymającym za gardło „Die Trying”. „Devil” jest dynamiczniejszy, dzięki perkusji, a mrok zachowuje dzięki nieprzyjemnym dźwiękom elektroniki, podobnie w gitarowym „Strogoula” czy metliczno-garażowym „Echo November” z niesamowitymi wokalizami w refrenie.

„Winter” ciągle zaskakuje, a Sullivan ze swoim stonowanym głosem, współtworzy niesamowity klimat tego wydawnictwa. Tajemniczego, niepokojącego, ale jednocześnie bardzo przebojowego i dynamicznego. Takie rzeczy osiągają tylko mistrzowie. Ja czekam już na prawdziwą zimę.

8,5/10 + znak jakości

Radosław Ostrowski