Jeśli to zbudujesz, on wróci – te słowa mocno zmieniły życie Raya Kinselli, zwykłego farmera. Pod wpływem tego głosu, mężczyzna na swoim polu buduje boisko do gry w baseball. Wtedy na boisku pojawia się postać „Bosonogiego” Joe Jacksona, skazanego na dożywotni zakaz gry. Jednak głos znów się pojawia i Ray próbuje rozwiązać tajemnicę. Tak można streścić fabułę filmu Phila Aldena Robinsona z 1989 roku. Więcej nie zdradzę, ale powiem tylko, że to przykład znakomitego kina, w którym pokazana jest miłość do baseballa, a jednocześnie bardzo poruszająca historia obyczajowa. Ja jednak skupię się na warstwie muzycznej, którą wyróżniono nominacją do Oscara.

Jej autorem jest James Horner, który potem współpracował z reżyserem przy filmie „Sneakers”. Jednak efekt tej współpracy wydaje się mocno dyskusyjny. Płyta wydana w 1991 roku przez RCA zawiera 13 utworów, a całość niestety, spłynęła po mnie jak po kaczce. To że są ponad 5-minutowe utwory czy nawet dłuższe nie jest żadnym zaskoczeniem. Problem w tym, że nic nie zapadło specjalnie w pamięci – jednym uchem się słucha, a drugim wypada. Całość jest mocno przyprawiona syntezatorami, fortepianem (tu symbolizuje proste życie na farmie) i pojedynczymi instrumentami, co słychać już w otwierającym album „The Cornfield”, gdzie po elektronicznych smyczkach i smutnej trąbce, gra delikatnie fortepian w rytm walca i pod koniec znów pojawiają się klawisze z dzwonkami. Zdarzają się jednak bardzo interesujące dźwięki jak gitara elektryczna i perkusja w „Deciding to Build the Field”, akustyczna w „Field of Dreams”, często pojawiające się bębny („Shoeless Joe” z różnego rodzaju dzwonkami i basem) czy ulubiony flet shakuhachi w „Doc’s Memories”, ale po pewnym czasie jest to zbyt monotonne. Pewnym wyjątkiem jest jazzowe „Old Ball Players”, klimatami zahaczające o lata 30. Zbyt często powtarzający się temat na fortepian zaczyna wynudzać. No i jeszcze ponad 9-minutowy „The Place That Dreams Come Truth”, który jest strasznie monotonny.

Powiem wam tak: Horner chce udowodnić, że jest wszechstronnym kompozytorem, który sprawdza się w każdym gatunku i konwencji. O ile muzyka w filmie sprawdza się naprawdę dobrze, to poza nim jest trochę nijaka i zbyt monotonna. Trochę szkoda, bo wydaje mi się, że można było z tego wycisnąć więcej.

6,5/10

Radosław Ostrowski

Tytułowi Sneakers to grupa włamywaczy, którzy włamują się do firm na ich zlecenie w celu sprawdzenia zabezpieczeń. Grupa pod wodzą Martina Bishopa dostaje nietypowe zlecenie od rządu w celu przejęcia tajemniczej czarnej skrzynki. Odkrycie zawartości (maszyna deszyfrująca, dzięki której można złamać każde zabezpieczenie) ściągnie na nich poważne tarapaty. Sam film z 1992 roku to lekka i bezpretensjonalna rozrywka ze świetną obsadą (Robert Redford, Sidney Poitier, Dan Aycroyd, River Phoenix czy Ben Kingsley), napięciem oraz humorem.

Kompletnym zaskoczeniem zaś jest muzyka. Jej autorem jest James Horner – kompozytor kojarzony bardziej z wysokobudżetowymi filmami („Obcy – decydujące starcie”) czy kinem akcji („48 godzin”). Zaś album wydany w 1992 roku przez Columbia zawiera niecałe 50 minut muzyki (co w przypadku kompozytora, którego albumy trwają ponad godzinę jest czymś naprawdę zaskakującym) lekkiej i delikatnie budującej suspens. Być może dlatego całość brzmi tak lekko i pięknie. Całość składa się z 10 kompozycji, a poza orkiestrą nie wykorzystywaną zbyt mocno (smyczki, dęciaki i pojedyncze instrumenty) i zbyt często dobrał kilku świetnych muzyków, m.in. saksofonistę Brandona Marshalla, klawiszowca Iana Underwooda i pianistę Ralpha Griesona.

Temat przewodni pojawia się już w pierwszym utworze „Main Title”. Anielskie chórki, delikatny saksofon, flety i dzwonki budują bardzo spokojny klimat sporadycznie przerywany przez kotły. W ostatniej minucie dołącza fortepian, werble i dęciaki. Temat ten pojawia się non stop bardziej lub mniej rozbudowany. Suspens tutaj jest budowany za pomocą nerwowego fortepianu (tak samo został wykorzystany w „Raporcie Pelikana”) i perkusyjnych instrumentów, co już słychać w „Too Much Secrets” (tu jeszcze dęciaki robią swoje, a w tle cały czas przewijają się smyczki). Zazwyczaj taka muzyka sprawdza się tylko w filmie, ale te kompozycje świetnie brzmią też poza filmem, czego przykładem jest 10-minutowe „Playtronics Break-In”, będące suitą, gdzie jest to tak świetnie zaaranżowane i płynnie przechodzące od instrumentu do instrumentu. Pewnym spokojniejszym utworem jest „Cosmo… Old Friend” z odgłosami mew w tle. Mimo pewnej lekkości, udaje się stworzyć napięcie i jednocześnie całość brzmi wręcz genialnie.

Każdy instrument dopełnia dzieła i może trochę temat przewodni może przynudzać (choć najbardziej podobała mi się wersja z „The Sneakers Theme”), ale jednocześnie wszystko to jest zrobione z finezją i polotem. O tym, że to ważna partytura świadczy fakt, że wiele z tych utworów stało się bazą dla następnych prac Hornera (m.in. „Piękny umysł”, „Apollo 13”, „Titanic”). Potem już nigdy ten kompozytor nie napisał niczego tak lżejszego. Trochę szkoda, bo „Sneakers” to jedna z najoryginalniejszych i najlepszych prac Hornera. Każdy szanujący się fan muzyki filmowej powinien ją mieć.

10/10 + znak jakości

Radosław Ostrowski

Ten mało znany dramat okazał się bardzo ciekawą i interesująca propozycją. Historia rodziny, która musi zmierzyć się z nuklearną zagładą została pokazana jako dramat obyczajowy, praktycznie bez elementów SF. Tak powstało bardzo kameralne i poruszające kino, choć już trochę zapomniane. Poza świetnym aktorstwem, prosto opowiedzianą historią oraz pewną reżyserią mocno wybija się też muzyka.

Muzyka ta została wydana przez Film Score Monthy dopiero w 2011 roku, zaś jej autorem był opromieniony sukcesem „Star Treka: Gniewu Khana” James Horner. Kompozytor ten poszedł tropem reżyserki i napisał muzykę mocno stonowaną, wręcz kameralną, która w filmie pojawia się bardzo rzadko. Zapowiedź tego tonu pojawia się już w „Main Title”, gdzie monotonnie grające smyczki towarzyszą wybijającym dzwonom oraz rogowi. Kompozycje te są dość króciutkie, ale są tak zmontowane, by trwały powyżej dwóch minut. Trzy częściowa następna kompozycja równie mocno wybija się i pojawia parokrotnie. „Bike Talk: Dad & Brad” to flet i dzwonki perkusyjne, zaś w „Bike Ride: Dad & Brad” dołączają do nich smyczki, cymbałki, by w finale doszła jeszcze trąbka. Ten temat (motyw Brada) pojawi się jeszcze parę razy i jest jedynym pogodnym utworem z całej płyty. Liryczny jest też „The Picnic”, gdzie znów pojawia się temat Brada, zaś w tle przewija się harfa i skrzypce. Luźną atmosferę podtrzymuje „Liz Played Pied Piper” zaczynający krótka kompozycję, która grana jest na szkolnym przedstawieniu z ciepłym fortepianem, dalej jest już szybciej z nerwową końcówką („Pied Piper Play”), potem dołącza do niego flet („Pied Piper Flute”) i na końcu znów fortepian gra sam. Rozwinięciem tego tematu jest króciutki (nieco ponad pół minuty) temat „Pied Piper Courtain” tym razem grany na rogu.

Po tym krótkich (jak na Hornera) pojawia się bardziej rozbudowana kompozycja. „Carol Consoles Liz”  to bardzo rozbudowana kompozycja rozpisana na róg (temat Brada), piękny flet oraz cymbałki kontrastujące z ponurymi smyczkami oraz równie smutnym rogiem. I w 4:26 zaczyna się „Carol Says Goodbye to Neighbor”  ze smutnym rogiem, podkreślającym pożegnanie z sąsiadami, zaś temat Brada tym razem grany jest na klarnecie, zaś w tle słychać fortepian i cymbałki, a pod koniec dołącza flet i skrzypce. Trochę krótsza jest „Mother and Daughter Talk” ze smutnymi (choć pięknymi) smyczkami, pianinem i fletem współgrającym z wiolonczelą, zaś pod koniec dołącza chórek. Intymne jest za to „Carol Bathes Scottie”, gdzie do spokojnie grającego klarnetu dołącza pianino, które gra w takt kołysanki. Do tego składu dołącza wiolonczela oraz cymbałki z fletem.

Ale potem pojawia się niepokój w „Brad and Henry Call CQ”, gdzie do wiolonczeli oraz równo grającego basu i klarnetu wkrada się flet i dzwon, budując atmosferę przerażenia, by potem mocno poruszyć w „Brad and Hiroshi Ride Double” z przeszywającym żeński głosem a capella. „Carol and Priest Graveside” ze współgrającymi fletem i smyczkami budują bardzo smutny nastrój, którego nie są w stanie załagodzić smyczki ani flet, a po niecałej minucie pojawiają się dzwony, chórek i róg grając elegię dla zmarłej córki. „Desire to Live” zaczynają smutne skrzypce z wiolonczelą plus dzwony. A na finał dostajemy dość ciepły utwór. „Hiroshi Hands Teddy to Carol” jest bardzo ciepłą melodią rozpisaną na wiolonczelę, skrzypce, a po minucie dołącza do nich harfa oraz żeński wokal podbudowując klimat, ale dodając do niego odrobinę smutku, gdzie pod koniec róg gra temat z „Main Title”. Zaś „End Credits” to temat Brada grany na flecie w akompaniamencie fortepianu i powtórzeniem tematu otwierającego album.

Horner zaskakuje i pokazuje, że subtelność i delikatność też są jego mocnymi stronami. Album zaś został bardzo dobrze zmontowany, a pół godziny muzyki jest idealne i zawiera wszystko, co pojawia się na ekranie. W filmie działa bardzo mocno i po obejrzeniu trudno ją wyprzeć. Poza nim też jest interesująca, zaś pewnym bonusem są dość króciutkie fragmenty kompozycji Mozarta („Liz Plays Mozart” to Kwartet fortepianowy G-minor z pięknymi smyczkami, a „Fania Plays Mozart” zawiera Sonatę fortepianową nr 12), które rozładowują napięcie i wprowadzają odrobinę lekkości i ciepła. „Testament” to bardzo udana praca Hornera, z którą (podobnie jak z filmem) zapoznać się trzeba absolutnie. Piękna robota.

7,5/10

Suita: