Hush

Chyba obecnie żaden reżyser kina grozy nie miał tak rozpędzonej oraz interesującej kariery jak Mike Flanagan. Choć ostatnio tworzy mini-seriale dla platform streamingowych (głównie dla Netflixa, ale parę tygodni temu pojawiła się „Carrie” dla Prime Video), to także filmy tworzył co najmniej intrygujące. Nawet jeśli opierają się na znajomych motywach (nawiedzone lustro w „Oculus” czy temat fanatyzmu religijnego w „Nocnej mszy”), było odświeżające. Nie inaczej jest w przypadku powstałego 10 lat temu „Hush”.

Punkt wyjścia jest bardzo prosty i nieskomplikowany: jesteśmy w domu mieszkającej gdzieś z dala od cywilizacji Maddie Young (Kate Siegel). Kobieta jest pisarką, żyje samotnie (poza kotką o jakże niezwykłym imieniu… Zdzira) i… jest głuchoniema. Obecnie pracuje nad kolejną powieścią, jednak ma problem z zakończeniem. Co jeszcze może się wydarzyć? Otóż nocą w okolicy krąży tajemniczy mężczyzna w masce i z kuszą (John Gallagher Jr.), który bierze Maddie na celownik. Zaczyna się gra w kotka i myszkę.

Flanagan w zasadzie robi nieskomplikowany thriller z podgatunku home invasion. Czyli jesteśmy w całkowicie zamkniętej przestrzeni (choć dom jest dość spory), na zewnątrz czai się zabójca, zaś nasza bohaterka wydaje się na przegranej pozycji. Bo jak kobieta pozbawiona słuchu i mowy może mieć szansę? Przeciwnik jest o wiele silniejszy fizycznie, dość szybko orientuje się w słabości Maddie i wykorzystuje na swoją korzyść (niezauważenie kradnie jej komórkę i robi jej zdjęcia). A reżyser opowiada tą prostą opowiastkę w taki sposób, że ciągle trzyma w napięciu. Wiele razy pokazuje sytuację z perspektywy protagonistki, gdzie zamiast dźwięku słyszymy szum, co jeszcze bardziej potęguje poczucie osaczenia i niepewności.

By jeszcze bardziej podbić klimat, reżyser wszystko utrzymuje w mroku tak ciężkim i gęstym, że można kroić nożem. Jak jeszcze dodamy bardzo podkręcony dźwięk (choćby przy scenie przygotowania kolacji) oraz nagłe ataki przemocy, dostajemy mocny dreszczowiec. Zwłaszcza trzeci akt jest bardzo intensywny, wręcz niepokojący i trzyma za gardło. A wszystko to jest zasługą świetnych głównych ról. Kate Siegel (także współscenarzystka filmu) jest rewelacyjna w roli Maddie, gdzie wszelkie emocje (ból, strach, wściekłość) pokazuje mową ciała oraz mimiką. Mieszanka lęku, sprytu i desperacji działa efektywnie. W kontrze do niej stoi świetny Gallagher Jr., będący chłodnym, opanowanym i enigmatycznym zabójcą, próbującym korzystać z każdej możliwej okazji. Przez co ta konfrontacja jest o wiele ciekawsza, bo mamy dwójkę inteligentnych ludzi.

„Hush” jest kolejnym przykładem prostego pomysłu zrobionego z małym budżetem oraz silną konsekwencją reżyserką. Pozornie ograna i znajoma, jednak Flanagan jest na tyle sprytny, by wnieść wiele świeżości.

8/10

Radosław Ostrowski

10 Cloverfield Lane

Michelle jest zwykłą młodą kobietą. Poznajemy ją w momencie, gdy wyprowadza się od swojego chłopaka. Zabiera swoje rzeczy i odjeżdża w siną dal, wtedy dochodzi do wypadku. Kiedy kobieta się budzi, jest przykuta do łańcucha, ma wbitą kroplówkę i jest lekko posiniaczona. Początkowo myśli, że padła ofiarą jakiegoś fana „Piły”, który ją porwał, głodził, by na końcu zabić. Ale Howard staje się jej opiekunem i mówi, że doszło do ataku – kosmici, Rosjanie, Chińczycy – diabli wiedzą, jedno jest pewne: nie jest bezpiecznie poza schronem Howarda, gdzie przebywa jeszcze jeden lokator.

10_cloverfield_lane1

Fabuła może brzmieć jak do jakiegoś filmu klasy B, jednak debiutujący Dan Trachtenberg wie, jak skromnymi środkami zbudować aurę niepewności, grozy i suspensu. Chciałbym wam powiedzieć więcej o fabule, ale jest tutaj tyle wolt i zaskoczeń, że opowiedzenie o jakiejkolwiek z nich zepsuje frajdę z seansu. Nawet pozornie spokojna rozmowa może zmienić się w walkę o przetrwanie – minimalistyczna przestrzeń tylko potęguje poczucie obcości, mimo wrażenia potulnej przestrzeni. Są tutaj, gry, filmy na video, początkowy sceptycyzm, zmieniony w prawdziwy strach. Dzieje się tu wiele, a nawet prosta naprawa filtra doprowadza do kolejnych zagadek, tajemnic – wszystko tutaj powoli i stopniowo jest odkrywane, by pod koniec uderzyć. A otwarte zakończenie sprawia, że mam ochotę czekać na dalszy ciąg (bo pewnie będzie, prawda?).

10_cloverfield_lane2

Dodatkowo jest to świetnie zagrane, chociaż wydawałoby się, że nie ma tu zbyt wiele pola do popisu. Mary Elisabeth Winstead bardzo przekonuje w roli delikatnej, zmuszonej do oswojenia się z rzeczywistością Michelle, przez co łatwo się z nią identyfikować. Przemiana w najtwardszą sucz pokazana jest bez udziwnień oraz komplikacji, jednak tak naprawdę jest to popis Johna Goodmana, który jest rewelacyjny. Howard to postać bardziej złożona niż się nam to wydaje – ex-żołnierz z obsesjami na punkcie teorii spiskowych, może sprawiać wrażenie wariata, ale tak naprawdę skrywa się za tym twardziel, nie znoszący sprzeciwu, mogący wybuchnąć pod byle pretekstem. Objawienie po prostu.

10_cloverfield_lane3

„10 Cloverfield Lane” zapowiada się jakby fragment większej całości, którą dopiero będziemy odkrywać. Świata, który może fascynować, intrygować i zaskakiwać. Obok „Deadpoola” to największa niespodzianka tego roku – mam nadzieję, że nie ostatnia.

8/10

Radosław Ostrowski