Hokum

W języku angielskim hokum oznacza (jak podaje Wikisłownik): „mądrze brzmiąca bzdura”. I wydaje mi się, że to jest idealne słowo do filmu z gatunku horror und groza. Zgodzicie się ze mną? Tak też pomyślał irlandzki reżyser Damian McCarthy w swoim najnowszym dziele.

Poznajcie Ohma Baumana (Adam Scott) – pisarza horrorów, pracującego nad ostatnią częścią trylogii konkwistadora. Jednocześnie lubi sobie golnąć i widać, że coś (lub ktoś) go dręczy, do tego trzyma prochy swoich zmarłych rodziców. Decyduje się wyruszyć do hotelu w Irlandii, gdzie jego starzy się poznali, by rozsypać ich szczątki. Niby wszystko wydaje się być w porządku, kierownik Mal (Peter Coonan) jest otwarty i życzliwy, ALE jest jedna sprawa. Mianowicie apartament dla nowożeńców jest zamknięty, gdyż… jest nawiedzony. Przez wiedźmę, co Ohm nie traktuje zbyt poważnie i uważa za bzdurę. Ale już pierwszej nocy zacznie odczuwać efekty tego urokliwego zakątka.

W zasadzie najlepiej można opisać „Hokum” jako thriller z elementami psychologicznego horroru. Niby mamy tu znajomy motyw nawiedzonego hotelu (a dokładnie pokoju) oraz bohatera z mroczną tajemnicą. Jedno i drugie odkrywane jest bardzo powoli, pokazując silny mętlik w głowie. Czy to przez nadużywany alkohol? Dręczące go wyrzuty sumienia? Po drodze mamy jeszcze tajemnicze zniknięcie jednej z pracownic hotelu, która podbudowuje atmosferę dreszczowca. W drugim akcie więcej czasu spędzamy w apartamencie, czyniąc całość o wiele bardziej klaustrofobiczną. Dużo mroku, bardzo oszczędne światło oraz mocno podkręcony dźwięk buduje atmosferę w bardzo namacalny sposób. A do tego jeszcze mamy schizowe przebitki wchodzenia do głowy naszego literata, będącego bardzo zdystansowanym, cynicznym gościem.

I muszę przyznać, że reżyser parę razy zaskakuje kolejnymi twistami oraz tajemnicą pomieszczenia. Pomagają w tym zarówno bardzo wyraziste postacie (lokalny hipis Jerry, barmanka Fiona, aspirujący pisarz Alby) oraz elementy folk horroru. Troszkę jednak szkoda, że wiedźma jest tak naprawdę tylko tłem dla brutalnego, mrocznego thrillera. Chociaż pod koniec ta istota odgrywa mocniejszą i istotną rolę. A to właśnie finał wywołuje prawdziwe ciarki oraz szerokie otwarcie oczu.

Choć „Hokum” nie trafił do naszych kin, tylko od razu na streaming, jest jak najbardziej godny polecenia. Bardzo skromny, ale efektywny thriller z elementami nadnaturalnymi, niepokojącym klimatem i świetnym aktorstwem. Nie jest to żadna bzdura, ale nie musicie mi wierzyć na słowo.

8/10

Radosław Ostrowski

Wcielenie

Najgorsze, co można zrobić dla filmu to źle go sprzedać, przez co nie przyniesie żadnych zysków. Czasami może być tak, że film jest trudny do sprzedania, bo… jest zbyt dziwny, zbyt niekonwencjonalny albo pokręcony. I są dwa wyjścia: albo pokazać rzeczy porąbane licząc, że przykują uwagę wielu ludzi albo… nie, licząc na bezpieczną drogę, znajome rewiry oraz klimat. W tym kierunku poszedł marketing najnowszego filmu Jamesa Wana „Wcielenie”, że jest to troszkę w klimacie serii „Obecność”. Jeśli tego oczekujecie, popełnicie jeden z największych błędów waszego żywota.

Cała historia skupia się na Madison – kobiecie, która życie w toksycznym związku i spodziewa się dziecka. Podczas kolejnej kłótni kobieta dostaje głową w ścianę, co kończy się krwawieniem – niezbyt dużym na szczęście. Ale w nocy dochodzi do włamania domu, gdzie mężczyzna zostaje zaatakowany (i pozbawiony głowy), zaś kobieta traci przytomność i dziecko. To jednak dopiero początek poważnych kłopotów, bo Madison zaczyna widzieć… morderstwo, będąc jednocześnie na miejscu zbrodni i w swoim domu. Sparaliżowana, nie ma żadnego wpływu na cała sytuację. Śledztwo prowadza para policjantów, która zaczyna podejrzewać, że kobieta jest zamieszana w te zbrodnie.

Na pierwszy rzut oka film Wana wydaje się być horrorem opartym na znanych szablonach: szpital psychiatryczny o wyglądzie gotyckiego zamku, duży skrzypiący dom, kasety video z niepokojącymi scenami z dzieciństwa bohaterki, MROCZNA tajemnica, morderca w czerni niczym z „Bloodborne” czy innego giallo. Kim jest ten morderca o imieniu Gabriel? Wymyślonym przyjacielem? Aniołem? Szatanem? Demonem, co opętał jej ciało? Dlaczego w ciągu dwóch lat poroniła trzykrotnie? Reżyser cały czas podpuszcza i powoli ujawnia kolejne elementy układanki, bardzo efektywnie korzystając ze znanych tricków. Różnica jednak polega na tym, że Wan nie używa jump-scare’ów jako jedynego dostępnego środka w swoim arsenale, ale robi to znienacka albo podpuszcza, że będzie jump-scare i podpuszcza, by spuścić gardę. Wtedy dopiero zadaje cios, trzymając w napięciu, by uważniej obserwować wszystko, co dzieje się na ekranie.

I nie wierzę, że ktokolwiek – poza scenarzystą – jest w stanie przewidzieć przebieg tej historii. Ale jednocześnie mamy szalony pieszy, parkourowy pościg, bardzo brutalne sceny mordu, policjantów strzelających niczym szturmowcy z Imperium (ale para śledczych to bardzo kompetentni fachowcy), body horror z Cronenberga, muzykę mieszającą świdrujące smyczki z elektroniką a’la John Carpenter, drętwe dialogi i aktorstwo na poziomie kina klasy B. Kamera też nie stoi w miejscu i nie boi się pokazać ucieczki z tzw. oka Boga czy bardzo krwawą jatkę na komisariacie niczym w „Aquamanie”. A od momentu wyjawienia tajemnicy Gabriela oglądałem „Wcielenie” na skraju fotela, będąc jednocześnie zafascynowany, zszokowany i przerażony, nie mając zielonego pojęcia, co się znowu wydarzy.

A o to chodzi w kinie grozy. „Wcielenie” jest miejscami szaloną jazdą po bandzie, mogąca służyć jako metafora walki o kontrolę nad swoim życiem, z toksycznymi relacjami oraz sile siostrzanej miłości. No i jest także hołdem dla kina lat 80. w bardzo brutalnym stylu. Dla mnie to obok „Ojca” najlepszy horror tego roku.

8/10

Radosław Ostrowski