Minami Hamabe – Kinoblog

Jakimś cudem najbardziej ikoniczna japońska bestia nie jest w stanie umrzeć raz na zawsze. Jak na ponad 70-latkę trzyma się więcej niż godnie, co pokazała „Godzilla Minus One” z 2023 roku – pierwsza Godzilla od japońskiego Toho od lat. Teraz reżyser Takashi Yamazaki wraca z kontynuacją tej historii i jak zwykle trzeba zadać sobie pytanie: czy wyszło?

Akcja „Godzilli Minus Zero” tym razem dzieje się w 1949 roku, gdzie Japonia powoli zaczyna podnosić się z wojennych ran. A życie naszych bohaterów zmieniło się. Były pilot Koichi (Ryunosuke Kamimi) ożenił się z Noriko (Minami Hanabe) i razem wychowują Akiko. Ich sąsiadka Sumiko (Sakura Ando) prowadzi sierociniec, zaś Kenji Noda (Hidetaka Yoshioka) został szefem Biura Zarządzania Kryzysowego. Ale po latach spokoju pojawia się nowe zagrożenie. Miasto Matsumoto zostaje zniszczone przez tajemnicze, latające monstrum przypominające smoka. Jakby tego było mało, z morza wypływa zregenerowana Godzilla.

Mógłbym w zasadzie powiedzieć, że nowa Godzilla to w zasadzie powtórka z rozrywki. Nadal reżyser skupia się bardziej na postaciach, gdzie wszelkie monstra robią tutaj za tło i czuć to jeszcze bardziej. Początek jednak, czyli destrukcja miasta pokazana z perspektywy uciekających naukowców wygląda imponująco, podbita przez bardzo intensywne smyczki w tle. Nie wiemy czy jest Ghidora, zaś przez dwie trzecie filmu widzimy próby znalezienia sposobu pokonania tej bestii. Starzy bohaterowie (szczególnie Noda oraz Koichi z rodziną) nadal odgrywają istotną rolę, z nowych najbardziej wybija się starszy naukowiec Kenji Murakami (Min Tanaka) oraz meteorolożka Makoto Aroyama (Masami Nagasawa), zaś w tle jeszcze wkraczają Amerykanie z propozycją wsparcia. Ale czy można im ufać? Czuć tutaj większy budżet, pierwsza próba uziemienia nowego antagonisty trzyma w napięciu i jest świetnie nakręcona, efekty specjalne trzymają poziom (włącznie z mocą Ghidory, która podnosi wszystko i wszystkich do góry, by potem upuścić).

Więc dlaczego ta część mnie aż tak nie porwała? Dla mnie brakowało tego emocjonalnego kośćca z poprzednika. Mieliśmy naznaczonego wojenną traumą żołnierza, który teraz w zasadzie zostaje zepchnięty do drugiego planu. Po części tą rolę przejmuje ocalała żona, stająca się kluczowym elementem do znalezienia sposobu oraz biolog Murakami, naznaczony przez inną tragedię (eksplozja bomby atomowej w Hiroshimie), czyniąc z niego potencjalnego antagonistę. Nie brakuje tutaj melodramatycznej ckliwości, patosu i wręcz nadekspresji (szczególnie w wykonaniu młodej Akiko), która wywołała odwrotny efekt od zamierzonego. Brakuje osobistego ciężaru, zaś rozpierduchy oraz destrukcji jest zwyczajnie za mało. Sytuację po części ratuje finałowa konfrontacja Ghidory (przechodzącej ewolucji w trzygłowego smoka) z Godzillą, dającą szczerą i angażującą potyczkę.

Jest jeszcze zakończenie, które sugeruje możliwą część trzecią, ale czy ją dostaniemy? Czas pokaże. Niemniej jednak muszę przyznać, że choć „Godzilla Minus Zero” nie ma aż takiej mocy i emocjonalnego ognia jak poprzednik, to jednak pozostaje przyzwoitym kawałkiem rozrywki. Wygląda dobrze, scenografia i kostiumy są piękne, zaś efekty specjalne (oraz szczególnie dźwięk) imponują jak diabli. Cholernie dobra rozrywka, ale nic ponadto.

6,5/10

Radosław Ostrowski

Nawet jeśli nie jest fanem czy znawcą japońskiego kina zna nazwa Godzilla jest powszechnie znana. Wielkie monstrum o kształcie dinozaurowatej jaszczurki zaatakowało kina po raz pierwszy w 1954 roku ze studia Toho, stając się klasykiem. Od tej pory wielkie monstrum (kaiju) wielokrotnie wracało, także w wykonaniu Amerykanów (niesławna „Godzilla” Rolanda Emmericha z 1998 roku i nowa inkarnacja od Garetha Edwardsa z 2014, otwierająca Monsterverse). Jakie było zaskoczenie, kiedy w 2023 wróciła japońska Godzilla i zmiażdżyła kina na całym świecie.

„Godzilla Minus One” zaczyna się pod koniec II wojny światowej, kiedy Japonia jeszcze walczy z Amerykanami. Towarzyszymy niejakiemu Koichi Shikishimie (Ryunosuke Kamiki) – pilotowi kamikaze, który zamiast oddać swoje życie za kraj, dezerteruje i przylatuje na wyspę Oda, gdzie znajduje się lotnisko. Na jego nieszczęście pojawia się nazywana przez lokalną ludność Godzilla, która wybija cały posterunek (poza Koichim i jednym inżynierem). Straumatyzowany i zhańbiony oficer wraca do domu, ale Tokio mocno ucierpiało z powodu nalotów. Nie ma rodziny, nie ma domu i pracy. Jednak okres po wojny daje nowe możliwości. Przypadkowo poznana Noriko (Nimabi Hanabe) z przygarniętą przez nią dziewczynką niejako wpraszają się do niego, a po roku mężczyzna pracuje na statku z zadaniem rozbrajania min. Ale po dwóch latach bestia (dosłownie) z przeszłości powraca i rusza w kierunku Tokio.

Reżyser Takeshi Yamazaki (odpowiedzialny także za scenariusz i efekty specjalne) zdecydował się zrobić o Godzilli za zadziwiająco skromny budżet (15 milionów dolców) jak na monster movie czy blockbuster. Sama opowieść bardziej skupia się na kameralnej opowieści o człowieku, który przeżył wbrew obowiązkowi i musi z tym dalej żyć. W przeciwieństwie do amerykańskich wersji postacie są dużo ciekawsze, nawet jeśli wydają się pozornymi stereotypami jak w przypadku załogi statku – młody chłopak, doświadczony kapitan oraz były naukowiec, będący „jajogłowym” czy (nieobecny) rząd trzymający w tajemnicy wszelkie informacje. Te relacje są bijącym serduchem tego filmu, co jest sporym zaskoczeniem.

Ale czy to oznacza, że nasza jaszurowata, radioaktywna Godzilla z powodu niskiego budżetu nie będzie zbyt mocno pokazywana? Pierwsze nocne wejście monstrum może tak sugerować. To jednak tylko podpucha, bo reżyser nie boi się pokazać rozpierduchy. I to zarówno pierwszy atak na morzu (włącznie z użyciem wystrzeliwanego lasera z pyska), ale zapierającą dech destrukcję Ginzy. Czuć tu zarówno ciężar niszczonych budynków, rzucanych pociągów oraz zjadanych ludzi, a skala i wygląd kaiju budzi respekt. Ten ostatni podbija jeszcze pojawiający się temat Godzilli z oryginalnego filmu, gdzie wybijają się ciężkie dęciaki. Także finałowa konfrontacja z bardzo ryzykownym planem zabicia trzyma w napięciu i nie wygląda tanio. Technicznie w ogóle trudno się przyczepić: świetne oświetlenie, scenografia (zniszczone Tokio czy Ginza) oraz kostiumy wyglądają przekonująco.

Jeśli miałbym się do czepiać to miejscami dialogi bywają czasem melodramatyczne, a w drugiej połowie krótko przysiada tempo. Mało znani (przynajmniej poza Krajem Kwitnącej Wiśni) aktorzy dodają autentyzmu i są świetni. Całość na barkach dźwiga Ryunosuke Kamiki jako naznaczony traumą oraz PTSD Koichi – kompletnie zagubiony, pozbawiony celu i dręczony przez koszmary (ile on pokazuje zaledwie samą twarzą), z czasem zaczyna powoli dojrzewać oraz podejmować się wyzwania. Kapitalny jest także Hidetaka Yoshioda w roli „doktorka” Kenji Nody, stającego się zarówno wsparciem i dobrym duchem grupy, ale też odgrywa kluczową rolę w pokonaniu Godzilli. Odrobinkę humoru dodaje Yuki Yamada („młody” Shiro Mizushira), zaś odrobinę ciepła wnosi Nimabi Hanabe (Noriko Oichi), tworząc coraz silniejszą więź z naszym bohaterem.

Zakończenie sugeruje, że pojawi się część druga (w zasadzie już się pojawia w kinach) i jakimś cudem Godzilla powróci. Czekam bardzo, a sama „Godzilla Minus One” jest świetną mieszanką monster movie, dramatu obyczajowego oraz melodramatu. Yamakazi sprytnie lawiruje między gatunkami, przy okazji pokazując, że efektywnie wykorzystanie nawet małego budżetu pomaga w tworzeniu angażującego blockbustera. Niezwykły fenomen.

8/10

Radosław Ostrowski