Parę dni temu mocno wstrząsnęło światem filmowym wieść, że James Gunn i Peter Safran zostali zwolnieni z funkcji kierowania DC Studios. Co oznacza, że prawdopodobnie czeka nas kolejny restart tego świata i kolejnych nowych rzeczy z ich udziałem raczej nie należy się spodziewać. I to po części zmusiło mnie do nadrobienia „Clayface’a” – filmu, któremu bliżej jest do body horroru niż kina superbohaterskiego.
Głównym bohaterem jest Matt Hagen (Tom Rhys Harries) – młody, uzdolniony aktor z Gotham City, który zaczyna wchodzić na szczyt kariery. Wyrwał się z nizin społecznych i jest na ustach wszystkich, a teraz otrzymał nominację do Oscara. Świat wydaje się przed nim bardzo szeroko otwarty. Ale pewnej nocy z kumplem wbija do dyskoteki i poznaje bardzo gorącą laskę, co kończy się łóżkiem. Na jego nieszczęście, dziewucha ma chłopaka – wpływowego gangstera Markosa Szabo (David Dencik), który nie jest z tego zadowolony. Dlatego przeprowadza na Macie darmową operację plastyczną przy użyciu noża sprężynowego, co rujnuje karierę Hagena. Traci agencję, traci pracę, traci dom. W końcu trafia na eksperymentalną terapię doktor Bates (Naomi Ackie) z samoregenerującymi się komórkami. Początkowo wydaje się ona przynosić rezultaty, jednak z czasem jego twarz (oraz całe ciało) zaczyna się samoregenerować i staje się bardzo plastyczne.
Pierwotnie film ma wyreżyserować specjalista od horroru, czyli Mike Flanagan, który przyszedł do ekipy producentów z pomysłem na „Clayface’a”. I nawet napisał scenariusz, ale z powodu napiętego grafiku musiał zrezygnować z funkcji reżysera. Jego miejsce zajął brytyjski reżyser James Watkins, znany choćby z mocnego thrillera „Eden Lake”, zatrudniając do przepisania scenariusza Hosseina Aminiego („Drive”). W efekcie powstał film będący miksem „Substancji” z… „Człowiekiem ciemności”. Z pierwszego bierze konwencje grozy oraz body horrorowe naleciałości, a z drugiego motyw dobrego człowieka zmieniającego się w niekontrolowaną bestię, żądną zemsty i dawnego życia. I wierzcie mi, nie brakuje tu przerażających momentów (próba odcięcia komórek z oczu małymi nożyczkami w samolocie – na samą myśl o tym czuje dyskomfort), a metamorfoza jest bardzo efektywna. Bywa obrzydliwie, makabrycznie oraz krwawo, szczególnie w finałowej konfrontacji, co jest zasługą przekonującej mieszanki efektów specjalnych z charakteryzacją.
Niemniej mam tutaj dwa poważne zastrzeżenia. Po pierwsze, główni antagoniści nie są zbyt wyraziści i interesujący. To wpływowy gangster i armia jego zakapiorów. Choć są dobrze zagrani, to jednak są dość szablonowi oraz zbyt znajomi. A po drugie, film jest przewidywalny, co troszkę osłabia stawkę i zaangażowanie. Jednak ku mojemu działa ta historia dzięki świetnej roli Toma Rhysa Harriesa. Od pełnego radości oraz charyzmy twórcy po kompletnie złamanego przez los i skorumpowany wymiar sprawiedliwości. Mało znany aktor błyszczy szczególnie w momentach, gdy zaczyna wykorzystywać nowe umiejętności do wyrównania rachunków (cudowna scena przed lustrem, przypominająca podobny moment z pierwszego „Spider-Mana” Raimiego). Równie wyrazista jest Naomi Ackie wcielająca się w lekarkę badającą komórki regenerujące. Z jednej strony pełna empatii i próbująca pomoc, z czasem jednak zaczyna się dziać o wiele więcej. Chemia między tą parą jest zadziwiająco mocna, czyniąc ten duet najwyrazistszym punktem całej obsady.
Nie powiem, że „Clayface” to jakieś niedocenione dzieło w kinie superbohaterskim czy zaskakujące spojrzeniem na gatunek. To zdecydowanie jeden z lepszych „komiksowych” horrorów, który potrafi urzec swoją atmosferą, efektami specjalnymi oraz świetnie dobraną główną rolą. Na solidną rozrywkę to wystarczy, przynajmniej mnie.
7/10
Radosław Ostrowski
