Dave Matthews Band – Come Tomorrow

Come-tomorrow-cover-art

Trudno mi coś złego powiedzieć o tej kapeli, mieszającej rocka z jazzem i bluesem, której od ponad 25 lat przewodzi gitarzysta, wokalista oraz autor tekstów Dave Matthews. Od poprzedniego albumu minęło aż 6 lat (co w muzyce wydaje się wiecznością) i wsparci przez producenta Roba Cavallo powracają. Co przyniosło tytułowe jutro grupie?

Stylistycznie to nadal jest to brzmienie grupy, jakie znają ich fani od początku, czyli gitarowe zacięcie, wspierane przez dęciaki. I to pokazuje otwierająca całość “Samuraj Cop (Oh Joy Begin”), mieszająca zadziorność oraz potężną dawkę energii z poruszającym wokalem. Najbardziej zaskakuje finał, gdy słyszymy sygnał telefoniczny I krótkie “Halo”. Następny jest bardziej bluesowe “Can’t Stop”, gdzie znowu do powiedzenia dużo ma perkusji, zmieniając rytm w refrenie, nabierając większej chropowatości. A w tle wchodzą dęciaki, dodając więcej mocy I coraz bardziej zapętlając się bliżej końca. A na złapanie oddechu pozwala bardzo wyciszona, akustyczna ballada “Here On Out” oraz oszczędna aranżacyjnie “That Girl Is You”, gdzie Dave śpiewa tak wysokim falsetem, że dla wielu będzie to ciężka przeprawa. Spokój nie trwa wiecznie, bo wskakuje gitara do mocnego, wręcz lekko grunge’owego “She”, by następnie zaskoczyć koncertowym (przynajmniej tego należy się spodziewać po reakcji publiczności na początku) “Idea of You”, z gitarą akustyczną na froncie oraz rewelacyjnym saksofonem na końcu. Potem wchodzi jazzowy bas, intensywniejsza perkusja oraz lekko oniryczna gitara w “Virginia in the Rain”, a także bardziej szorstkie “Again and Again”, mimo wsparcia smyczków. Po dość krótkim instrumental, powraca bardziej pozytywny groove w folkowym walczyku “Black and Blue Bird” oraz troszkę mocniejsze (choć z ładnym wstępem) “Come On Come On”, gdzie w połowie ładnie grają smyczki.

Dalej są kolejne brzmieniowe łamańce (gitarowo-klawiszowe “Do You Remember”), a nieprzewidywalność zawsze była jedną z mocniejszych stron zespołu. Tak samo jak bardzo rozpowalny wokal Matthewsa, chociaż w tych bardziej falsetowych rejestrach może działać dość irytująco. Na szczęście robi to bardzo rzadko, więc nie ma powodów do wściekłości. Album trzyma wysoki poziom, piosenki mają niegłupie teksty, a produkcje I aranżacje nie zawodzą. I jest to jedno z przyjemniejszych doświadczeń tego roku.

8/10

Radosław Ostrowski

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s