Dawno, dawno temu w Wielkiej Brytanii działał zespół The Moody Blues, któremu rozgłos i nieśmiertelność zapewnił przebój „Nights in White Satin”. Teraz jeden z członków tej grupy – basista oraz wokalista John Lodge wydaje swój drugi, solowy album po… 36 latach przerwy.

Na „10,000 Light Years Ago” Lodge’a wsparli dawni członkowie macierzystej formacji – powracający z emerytury perkusista Ray Thomas oraz klawiszowiec Mike Binder, a także gitarzysta Chris Spedding (ex-Rosy Music). Utworów jest tylko 8 i całość trwa tylko pół godziny, ale to jeden z ciekawszych prog-rockowych albumów tego roku. Zaczyna się od mocnego uderzenia, czyli „In My Mind” – czuć w nim echa Pink Floyd (gitara przypominająca Davida Gilmoura), pulsujący bas, wejścia fletów oraz mocne uderzenia perkusji. Tak powinno zaczynać się płyty z taką muzyką. A dalej jest różnorodnie i bardziej przebojowo, co nie musi być wadą. Ładne i nostalgiczne „Those Days in Birmingham”, idące w stronę country „Simply Magic” (oj, ta gitara delikatnie gra) i „Love Passed Me By” (skrzypeczki z akordeonem nakręcają ten utwór), w sporej części akustyczne (chociaż nie pozbawione mocniejszych riffów) „Get Me Out of Here” czy rock’n’rollowe „(You Drive Me) Crazy”.

Rozrzut spory, a łączy go ciepły głos Lodge’a oraz dobre melodie, sprawiające olbrzymia frajdę z odsłuchu. Brzmi to zwyczajnie dobrze, a dwa wznoszą album na wyższy poziom. Otwierające „In My Mind” oraz finałowy utwór tytułowy, zaczynający się od melorecytacji, by potem pędzić jak rakieta z perkusją oraz gitarą, a także chóralnym zaśpiewem w refrenie.

Nie spodziewałem się po tej płycie absolutnie niczego, a wyszła z „10,000 Light Years Ago” prawdziwa dźwiękowa paleta, pełna niesamowitości oraz kolorów. Niespodzianka roku 2015.

8/10

Radosław Ostrowski

Z tym zespołem od zawsze było mi nie po drodze. Grupa Matthew Bellamy’ego tak mocno czerpie z dorobku innych twórców, że można się zastanawiać czy posiadają własną tożsamość. „Drones” to ma być powrót do korzeni, czyli gitarowo-basowego grania. Czy tak jest?

Od strony produkcji zespół wspierany był przez legendarnego Roberta Johna „Mutta” Large’a, współpracującego m.in. z AC/DC, Bryanem Adamsem czy Def Leppard. Teoretycznie powinno być dobrze. Początek jest dość dziwaczny – rytmiczna, pulsująca perkusja oraz elektroniczne eksperymenty. To mamy w „Dead Inside” plus jeszcze przesterowana, metaliczna gitara elektryczna. Troszkę hałaśliwe, ale było nieźle (zwłaszcza końcówka gitarowo-basowa). Potem dostajemy krótki „Drill Sergeat”, czyli… musztrę wojskową. A im dalej to robi się intrygujący festiwal kopiowania wzorców. „Psycho” to podrasowany i bardziej rockowa melodia kojarząca się z… „Personal Jesus” Depeche Mode, by pod koniec odezwała się bardziej hard-rockowa gitara. Singlowe „Mercy” ociera się tutaj o U2 i Coldplay (pianistyczny wstęp), tylko jest agresywniejszy. Z kolei „Reapers” i „The Handler” ostrymi riffami przypominają AC/DC ( w tym pierwszy jest to podrasowane „Back in Black”), dając szybkiego kopa oraz mocnymi uderzeniami perkusji (gdyby tylko zrezygnować z cyfrowo modyfikowanego głosu oraz elektroniki, byłaby petarda), z kolei „Defector” bardziej skręca w stronę Queen (chóralne partie).

Jeszcze można przełknąć te inspiracje oraz miejscami mocno bezczelne kopiowanie (wstęp do „Aftermath” to czysty plagiat solówki The Edge’a z „One”, tylko tutaj zagrana na smyczkach, a gwizdy z bardziej progresywnego i przedobrzonego  „The Globalist” automatycznie kojarzą się z Ennio Morricone), gdyby było dobre melodie.

Niestety, poczucie deja vu jest tak silne, że nie byłem w stanie ich odnaleźć, a wokal Bellamy’ego jest bardziej patetyczny i za bardzo inspirujący się Bono. Trio się mocno pogubiło, chociaż początek był bardzo obiecujący. I nie pomagają tu teksty o współczesnym „sterowaniu ludźmi”. Wielka szkoda.

6/10

Radosław Ostrowski

Fani rockowego grania znają Steve’a Hacketta. Rozgłos przyniosła mu gra w zespole Genesis w latach 70-tych, zanim poszli w popowe brzmienia. Od dłuższego jednak czasu działa solowo i postanowił o sobie przypomnieć po wydaniu koncertowego „Genesis Revisited” z 2013 roku.

Przy „Wolflight” Hacketta wsparł niezawodny klawiszowiec Roger King (współproducent), otoczyli go doświadczeni muzycy (basista Nick Beggs, perkusiści Gary O’Toole i Hugo Dagenhardt oraz saksofonista Rob Townsend).  Zaczyna się od wycia wilków oraz mocnych uderzeń perkusji (instrumentalny „Out of the Body”), by potem pójść w etniczne klimaty. Tytułowy utwór to mieszanka akustycznej gitary, średniowiecznego klimatu (klawiszowe pomruki, piękne chórki, łkające smyczki i niebezpiecznie mroczna perkusja), do której dołącza klawesyn oraz gitarowe riffy – instrumentalny mostek między zwrotkami to prawdziwa perła. Bogatszy aranżacyjnie jest genialny „Love Song To a Vampire” (na basie gra zmarły dzisiaj Chris Squire) – akustyczny wstęp, chóralny śpiew, gitarowe wejście, brzmienie orkiestry. „The Wheel’s Tunnel” wprawia w osłupienie klawiszową melodią oraz aranżacja przypominającą… wędrowny cyrk (cymbałki, skoczne tempo) do momentu pojawienia się syren. Wtedy robi się mroczniej, słychać „tykanie”, płaczą skrzypce i ciągle zmienia się nastrój oraz tempo (podniosłe solo gitarowe, dziwaczna perkusja). Egzotyczne dźwięki oudu (turecka lutnia) i duduka (ormiański instrument dęty drewniany) współgrają ze smyczkami oraz klawiszami w „Corycian Fire” tworzy nieprawdopodobną, przestrzenną barwę (i potężnie brzmiący chór pod koniec).

Przerwą jest krótki, akustyczny „Earthshine”, gdzie Hackett popisuje się swoim talentem oraz szybką grą, która jest kontynuowana przez żywsze „Loving Sea” oraz dłuższe „Black Thunder”, gdzie dzieje się wszystko (lutnia, harmonijka, mocna, hardrockowa gitara oraz perkusja, przestrzenny chór), a „Dust and Dreams” czarują orientalnym basem oraz pięknymi smyczkami, by w połowie uderzyć mocnymi kotłami oraz poruszającym riffem, by płynnie dojść do finałowego „Heart Song”.

„Wolflight” chwyta za gardło i pokazuje na czym polega rock progresywny. Delikatny i ciepły głos Hacketta oraz jego gitarowa maestria plus kosmiczny klimat tworzą jedną z najlepszych płyt tego roku. Więcej nie trzeba pisać.

9/10 + znak jakości

Radosław Ostrowski

Wbrew pozorom, prog-rock nie umarł i nie zamierza na razie przejść na emeryturę. Tak samo jak amerykański zespół Glass Hammer pod wodzą Freda Schendela (klawisze i wokal). Mimo pewnych przetasowań (grupę opuścił wokalista Jon Davison, by dołączyć do Yes i doszedł perkusista Aaron Raulston), kapela ma się dobrze, co potwierdza swoim piętnastym albumem.

Zespołowi najbliżej brzmieniowo jest właśnie do Yes (podobne pasaże elektroniczne oraz łagodny głos Carla Grovesa) i te przypuszczenia potwierdzają się w otwierającym całość „Mythpoeia” – delikatne uderzenia perkusji, łagodne klawiszowe przejścia i zgranie sekcji rytmicznej – w połowie zmienia się tempo, wyciszając się z wokalem wspieranym tylko przez gitarę akustyczną, by pod koniec ożywić się powrotem do początku. Ale myśleliście, ze to jest rozmach? To nie słyszeliście 11-minutowego „Third Floor” – początek to spokojne wejścia klawiszy, gitary i sekcji rytmicznej. Groves wchodzi, ale w refrenie pojawia się głos Susie Bogdanovich, brzmiący anielsko (z braku lepszego określenia – w czym pomagają nieziemskie klawisze), a około 2:40 mocniej odzywa się perkusja oraz gitara, a klawisze brzmią skoczniej nagrywając motyw na przyspieszeniu, budując niemal kosmiczną aurę. I wtedy (ok 4:30) gra fortepian pod głos Susie, jednak nie trwa to długo z powodu pachnącego Stevenem Wilsonem wejścia gitarowo-klawiszowo-perkusyjnego, tworząc istny rollercoaster, wyciszony fletem oraz jazzująca perkusją i basem.

Łagodnie zaczyna się też „Babylon”, a pojawienie się fletu grającego z klawiszami, może przypominać dokonania Jethro Tull czy King Crimson, a żywiołowa gra gitary elektrycznej jest po prostu kapitalna. Krótkie i żwawe „A Bird When It Sneezes” jest tylko przystankiem dla długiego „Sand” z ładnym fortepianowym wstępem oraz garażowym riffem pod koniec.

To jednak nie koniec niespodzianek, bo pojawią się m.in. skrzypce (dynamiczny „Bandwagon”) czy dziwaczna mieszanka gitarowa (psychodeliczny „Haunted”). Całość brzmi po prostu znakomicie i obok „Hand. Cannot. Erase” to najlepsza płyta prog-rockowa 2015 roku. Rozmarzyłem się i przesłucham całość jeszcze nie raz.

10/10 + znak jakości

Radosław Ostrowski

 

Pink Floyd to zespół-legenda, który wydał ostatnią płytę w zeszłym roku. To była wspaniała okazja, by nagrać tribute album, który zawiera ich największe dokonania. Do udziału na tym albumie zgodzili się wziąć udział muzycy, m.in. z zespołów Yes, Toto, Styx, UFO, Journey czy King Crimson. Brzmi imponująco, prawda?

Jednak nie można traktować tego albumu inaczej niż jako ciekawostkę, bo różnice między oryginałami a wersjami z tej płyty są niewielkie. Słychać to już w otwierającym całość „Hey You” (poruszający wokal Johna Wettona z Asii, wspierany m.in. przez Steve’a Lukatera z Toto, Geoffa Downesa i Alana White’a – obaj z Yes), aczkolwiek jest parę smaczków  takich jak głos Malcolma McDowella na początku dwuczęściowej „Speak to Me/Breathe” (tam pojawia się też steel guitar), pomruki elektroniki w „Shine On You Crazy Diamond” z popisową grą gitary Steve’a Lukatera czy wpleciony sitar na początku „Time” (gra na nim Robby Krieger z The Doors).

Jeśli chodzi o utwory, to nie ma zaskoczeń, bo sa tutaj wielkie przeboje (jakkolwiek to dziwnie brzmi w przypadku wykonawców rocka progresywnego) tej grupy jak „Another Brick In the Wall” ze zmienionym tekstem drugiej części (i z gitarą Steve’a Morse’a z Deep Purple, która w drugiej połowie pozwala sobie na więcej), „Money” czy „The Great Gig In the Sky”. Znalazł się także instrumentalny „Any Colour You Like” (na klawiszach szaleje Scott Walton)

Wokaliści nie próbują naśladować głosu Davida Gilmoura – i bardzo dobrze, starając się naznaczyć każdy. I są same znakomitości – Steve Lukather (Toto), w/w John Wetton, Adrian Belew (King Crimson), Fee Wayball (The Tubes), Tommy Shaw (Styx), Doug Pinnick (King X) i Bobby Kimball (ex-Toto) – każdy z nich poradził sobie przynajmniej dobrze i trudno im cokolwiek zarzucić.

Innymi słowy – solidny tribute album, który bywa czasami agresywniejszy od oryginałów („Have a Cigar”), a samo zestawienie i nazwiska muzyków robią wrażenie.

7,5/10

Radosław Ostrowski