Polityka zawsze interesowała kino, zwłaszcza amerykańskie i to w różnych konwencjach. Jedną z ciekawszych satyr lat 90. był film „Fakty i akty”. Historia agenta CIA, który razem z producentem filmowym próbują odciągnąć uwagę od afery rozporkowej prezydenta, wymyślają fikcyjna wojnę, nadal rozśmiesza, co jest zasługą zgrabnego scenariusza oraz mocnych ról Roberta De Niro i Dustina Hoffmana. Swoje także zrobiła muzyka, choć mało kto zwracał na nią uwagę.

Jej autorem był Mark Knopfler, zaś album wydany przez Vertigo zawiera niecałe pół godziny materiału. Poza tym mocno powiększył się zespół, który towarzyszył kompozytorowi przy pracy m.in. pianista Jim Cox i gitarzysta Richard Bennett) i wyszła z tego dość ciekawa praca.

Album zaczyna się od piosenki „Wag the Dog”. Potem mamy już tylko instrumentalny score. Na początek „Working On It” – skoczna melodia z popisowymi solówkami gitary, wspieranej przez „płynące” klawisze oraz gitarę akustyczną. W znacznie lżejszym tonie jest utrzymane w stylistyce folkowej „In the Heartland” z banjo w roli głównej. I tak lekko, z przymrużeniem oka idziemy do samego końca jak w idącej ku patosowi „An American Hero” (delikatna gitara, marszowa perkusja).

Ponieważ w filmie fikcyjna wojna miała toczyć się z Albanią, nie mogło zabraknąć utworów o zabarwieniu bardziej idącym ku wschodowi (czytaj: Rosji). To już zaczyna się przejawiać w krótkim „Just Instinct” z akordeonem oraz gitarą akustyczną, mocno zabarwioną „rosyjskością”, które z każdą sekundą przyśpiesza. Podobne tempo ma „Drooling National”, tylko w wersji bardziej amerykańskiej. Równie gitarowo jest w „Stretching Out”, z mocniejszymi gitarami i Hammondami w tle oraz kończąca całość „We’re Going to War” zabarwione marszową perkusją.

W zasadzie można się przyczepić do tego, że jest tej muzyki bardzo mało (pojawia się ona w istotnych momentach). Poza tym trudno ją skojarzyć z filmem, jednak poza nim słucha się jej naprawdę dobrze. Muszę jednak przyznać, że wcześniejsze prace Knopflera zrobiły na mnie większe wrażenie.

6,5/10

Radosław Ostrowski

Tytułowy Cal jest młodym Irlandczykiem, który za dnia pracuje w rzeźni, a w nocy dokonuje ataków terrorystycznych. I obie czynności robi wspólnie z ojcem. Ale podczas jednej akcji nie wszystko poszło jak spłatka i chłopak chce się wycofać. I wtedy pojawia się w jego życiu starsza kobieta, z którą nawiązuje romans. Tak można w skrócie opisać fabułe filmu Pata O’Connora na podstawie powieści Bernarda MacLaverty’ego. Sam film pozostał zapomniany i mało kto o nim słyszał. Nawet jeśli ktoś wspominał ten tytuł, to głównie dzięki muzyce Marka Knopflera.

Brytyjczyk został drugi raz zatrudniony przez producenta Davida Puttmana, z którym współpracował przy swoim debiucie kompozytorskim – „Biznesmenie i gwiazdach”. I tak jak wtedy, Knopfler stawia przede wszystkim na folkowe granie i elementy muzyki celtyckiej. Stąd obecność fletów i dud, które pojawiają się już w „Irish Boy”. Równie spokojny jest „The Road” z delikatnymi klawiszami oraz gitarową solówka Knopflera. Za to liryczny charakter zawiera „Irish Love”, z elegancką gitarą elektryczną. Nawet w krótkich utworach jak „Waiting for Her” czy „A Secret Place/Where Will You Go”, gdzie gitara gra dość delikatnie, brzmią bardziej melancholijnie i lirycznie niż mrocznie i underscore’owo. Mocno irlandzki jest też „Father and Son”, gdzie uiellan pipes oraz delikatne klawisze na początku, a potem dołącza cały zespół. Po tym są jeszcze skoczne „Potato Picking”.

Ale nie brakuje tutaj grania underscore’owego, choć nie jest to stricte kino akcji. Już pewien niepokój słychać w „In a Secret Place”, gdzie gitara jest „przerywana” przez ponurą elektronikę. Atmosfera ta jest podtrzymywana przez „Fear and hatred”, gdzie pojawia się po raz pierwszy gitara elektryczna, swoje robią klawisze oraz pojawiająca się co jakiś czas perkusja, która pod koniec wali i robi się bardzo nerwowo. Zaś całość kończy bardziej melancholijne „Love and Guilt” z fletem oraz klawiszami i najdłuższe w albumie „The Long Road” – bardziej pogodna melodia na gitarę, do której dołączają flety i klawisze.

Knopfler po raz kolejny pokazał, że jego solowe dokonania (tutaj kompozytorskie) są naprawdę interesujące i potrafią przykuć uwagę. Co prawda i tak na razie najlepszym dokonaniem pozostaje „Local Hero”, ale „Cal” dzięki „irlandzkiemu” zabarwieniu potrafi zapaść w pamięć. Solidna robota.

7/10