Ładunek

Andy mieszka na łajbie w postapokaliptycznej Australii opanowanej przez epidemię zombie. Jak zostaniesz ugryziony, to w dwie doby staniesz się fanem mózgów żywych ludzi. Właśnie tak się dzieje najpierw z żoną Andy’ego, a następnie z nim samym. Problem w tym, że jest jeszcze niemowlę o imieniu Rosie. I teraz Andy ma dwie doby, by oddać ją w dobre ręce, zanim stanie się zombie.

cargo1

Netflix próbuje nadrobić lekko podniszczoną reputację swoich filmów, tym razem pozwalając na rozszerzenie pewnej krótkometrażówki z 2013 roku. Postapo w Australii, gdzie niemal wszędzie jest pustynia, sawanna, troszkę roślinności, mało budynków i jeszcze mniej ludzi. Klimat zagrożenie i niepokoju jest wręcz namacalny i bardzo lepki, niczym kurz pustynny na twarzy. Twórcy łączą wątek naszego bohatera z pewną aborygeńską dziewczyną Toomey. Dziewucha ma swoje problemy (ojciec przemienił się, matka walczy z nieumarłymi) i na początku te wątki się przeplatają ze sobą, aż w pewnym momencie stanowią jedną historię. Po drodze nasi bohaterowie spotkają różnych ludzi – wykorzystujących do zabijania zombie, zarażoną rodzinę chcącą odejść z tego świata (bardzo dramatyczny moment) czy Aborygenów, którzy jako jedyni zachowują się tak, jakby wiedzieli, co nastąpi.

cargo2

Ta odyseja, choć toczy się bardzo powoli i opiera się na sprawdzonych schematach (jak żyć w nienormalnym świecie i pozostać człowiekiem), to jednak „Ładunek” potrafi wciągnąć, a ja w głowie stawiałem sobie pytanie: co ja bym zrobił w tej sytuacji? Czy też uciekłbym z klatki jak Andy, zostałbym razem z pogryzioną żoną czy zostawiłbym ją w cholerę? To ciągle prowokuje, a element etniczny daje nowego posmaku.

cargo3

Tak samo jak niosący na swoich barkach Martin Freeman, który – pozornie – wpisuje się w klasyczne emploi faceta mierzącego się z dramatycznymi wydarzeniami. On powoli zaczyna uczyć się życia w ekstremalnym świecie (zabijanie), posługując się bardziej sprytem, ale pozostając nadal ludzki. Tak samo próbuje żyć Toomey (świetna Simone Landers), rozdarta między ojcem a resztą otoczenia. Ona znajduje w Andym imitację ojca, choć oboje będą musieli sobie zaufać. Tak mocnego duetu dziecko-dorosły nie widziałem od dawna.

„Ładunek” nie jest może najlepszym filmem o zombie, ale potrafi wnieść wiele świeżości w tej gatunek. Pustynny klimat, zombie chowające się w piasek i światło w tym wyniszczonym świecie. Troszkę klimatem przypomina grę „Walking Dead”, a Freeman pokazuje, że sam jest w stanie udźwignąć film. Netflix powoli poprawia swoją reputację.

7/10

Radosław Ostrowski

Hazardzista

Dan Mahoney wydaje się na pierwszy rzut oka szarym człowiekiem, nie wyróżniającym się z grona innych szarych ludzi na świecie. Pracę też ma szarą – jest bankierem w Kanadzie. Niedawno awansował na stanowisko młodszego wspólnika i zajmuje się poważnym rachunkiem. Ale – jak każdy człowiek – ma też swoje sekretne życie. A tam dominuje jedna rzecz, czyli hazard. Od kiedy gra w kasynie, obstawia wyścigi i przegrywa kolejne pieniądze. Hazard plus dostęp do kont daje bardzo niebezpieczną mieszankę.

hazardzista1

Dla reżysera Richarda Kwietniowskiego, historia Mahoneya mogła być pretekstem do różnych konwencji. Mógł to być dramat sensacyjny, pokazujące finansowe przekręty bankiera, policyjnego śledztwa, ale tak naprawdę kryminalny wątek jest tak naprawdę tylko pretekstem. Reżyser bardziej skupia się na psychologicznym stanie bankiera, który już dawno przekroczył linię oddzielającej jego nałóg od życia. Kiedy nałóg przejął nad jego życiem kontrolę – tego nie wiemy, ale Mahoney wydaje się być tego świadomy. Doszedł do tego stopnia, ze hazard jest nierozerwalną częścią, wręcz sensem życia. Sama historia jest oparta na pewnej rutynie: praca, kontakty z bukmacherem (Frank Perlin), wyjazd do Atlantic City, powrót (już spłukany). I tak w kółko, w kółko aż do gry wkracza policja oraz szef kasyna, Victor Foss. Mimo tego spokoju, wręcz rutynowego rytmu, „Hazardzista” potrafi wciągnąć swoim klimatem, coraz większym poczuciem paranoi i pytaniem: czy tym razem się uda wyjść z wygraną? A może nie ma już wyjścia i Mahoney skończy bardzo brutalnie?

hazardzista2

Film ma w sobie pewien hipnotyzujący, w czym pomaga bardzo pulsująca muzyka (elektroniczno-jazzowy sznyt) oraz zgrabny montaż. Kwietniowski bardzo sugestywnie pokazuje coraz bardziej nakręcające się stadium uzależnienia, gdzie nasz bohater kompletnie nie dostrzega problemu i rani kolejne osoby, próbujące mu pomóc. Co takiego jest w tym stole, ze nasz bohater u psychiatry przyznaje, ze najbardziej ekscytujące przeżycie – poza hazardem w skali 1-100 dostaje 20, a hazard maksa?

hazardzista3

Ale film ma jeden mocny atut, którego nie waha się użyć – Philipa Seymoura Hoffmana. W jego wykonaniu Mahoney może i sprawia wrażenie niepozornego grubaska w okularach. Ale kiedy zacznie grać, staje się zupełnie kimś innym – te drobne ticki, rozpędzone i galopujące oczy oraz chłodna twarz tworzą bardzo niebezpieczną mieszankę. Aktor kradnie każdy ekran, tworząc bardzo skomplikowany portret nałogowca, znajdującego się w sytuacji już bez wyjścia. Poza nim trzeba docenić łasicowatego Johna Hurta (szef kasyna Victor Foss) oraz bardzo ciepłą Minnie Driver (Belinda).

„Hazardzista” wydaje się pozornym, skromnym filmem, ale ma w sobie coś tak intrygującego, wręcz uzależniającego. Bardzo sugestywne, mroczne stadium, chociaż pozornie zakończone happy endem, który nie jest dany raz na zawsze.

7,5/10

Radosław Ostrowski

A Perfect Circle – Eat the Elephant

APC_eat_the_elephant

Poboczny project gitarzysty Billy’ego Howerdela oraz wokalisty Toola, Maynarda Jamesa Kennana był w uśpieniu przez wiele lat. Ostatni album wyszedł w 2004 roku, a od 2011 dopiero wznowiła działalność. I nagle niczym Filip z konopi, wyskakuje APC z nowym, czwartym materiałem. I jak wyszło?

To bardzo progresywne, tajemnicze brzmienie, które ciągle próbuje zaskakiwać. Nawet tytulowy utwór, który rozpoczyna całość, zaczyna się bardzo jazzowo, z łagodnymi dźwiękami pianina oraz perkusji, nabierając z czasem przyspieszenia, chociaż i niepozbawiona piękna (druga połowa), by zapuścić się w nieco mroczniej w troszkę cięższy, lecz dynamiczniejszy “Disilussioned” (ta perkusja oraz chropowata elektronika). Ale półtorej minuty później następuje wyciszenie, gdzie szansę ma wybrzmieć fortepian (pod koniec słychać tylko jego) oraz odbijające się niczym echo wokal. A półtorej minuty przed końcem wracamy do melodii z początku. A im dalej w las, tym bardziej dziwaczne rzeczy: harfowo-elektroniczny “The Contrarian”, pełen przesterowanych dźwięków oraz perkusyjnych popisów “The Doomed”, lekko oniryczne “So Long, and Thanks for All the Fish” czy bardziej art rockowy “TalkTalk”. Nawet wejścia smyczków (“By and Down the River”) nie wydają się przypadkowe.

Pozornie to wszystko wydaje się chaotyczne, a mieszanka różnych styli potrafi się nałożyć na jeden kawałek, co na szczęście nie jest poważną wadą. Nawet instrumentalny “DLB” daje wiele frajdy, chociaż industrialny “Hourglass” może przyprawić o ból uszu, a wszystko zachowuje bardzo mroczny klimat.

“Eat the Elephant” jest na tyle intrygującym albumem, że mimo pozornej melodyjności, potrafi oczarować swoim podskórnym klimatem niepokoju. Nie jest to stricte rockowe dzieło (gitara bardziej odzywa się od połowy), zaś Maynaard jest zaskakująco spokojny, wręcz delikatny. Album ciągle nieobliczalny, zmieniający tempo, instrumenty i rytm, co w progresywnym świecie jest naturalne. Choć niektóre zakręty są wyboiste (triphopowy “Ge the Lead Out”), droga jest słuszna.

7,5/10

Radosław Ostrowski

Mama i tata

Macie dzieci? Macie czasem taki moment, że już chcielibyście je zabić? Tak się dzieje gdzieś na przedmieściach, gdzie dochodzi do prawdziwej epidemii. Rodzice chcą wymordować swoje dzieci – nieważne, czy mają kilka dni, kilka- czy kilkanaście lat. Dlaczego? Bo zbyt wiele razy zawiodły, oszukiwały, okłamywały, oddaliły się? A może to atak biologiczny czy większy plan? Nie wiadomo, ale ogarnęło to cały świat, a dla reżysera cała ta rzeźnia staje się pretekstem.

mama_i_tata2

„Mama i tata” to ubrany na wesoło slasher, gdzie sama koncepcja polegający na wyłączeniu instynktu opiekuńczego, wnosi wiele świeżości do tego gatunku. Rodzice stojący przed szkołą niczym hordy zombie czy wracający do domu tylko w jednym celu to obraz tak szokujący, że fani politycznej poprawności już zaczną robić się zieloni. Krew się leje litrami, a niektóre pomysły (próba zabicia świeżo narodzonego dziecka przez matkę – a w tle „It Must Have Been Love” Roxette; obłędne wykorzystanie tego utworu) trafiają w punkt. Ta dziwna mieszanka czarnej komedii, krwawego slashera oraz gorzkiego dramatu początkowo może wydawać się co najmniej niezrozumiała. Przyczyny epidemii nie poznajemy, co akurat dla mnie jest sporym plusem. Drugim są relacje rodziców, które dla paru osób (mających własne rodziny) będą odbiciem w lustrze. Bo czy nie było takiej sytuacji, ze wkurzały was porozrzucane zabawki, dostanie piłką w łeb, kradzieże pieniędzy czy traktowanie przez swoje dzieci? Brian Taylor sprawi, że odnajdziecie się tutaj bez większych problemów.

mama_i_tata1

Wiele może przeszkadzać horrorowa konwencja, pełna rozedrganej kamery, agresywnej muzyki czy momentów straszenia opartych na szokowaniu, polanym bardzo czarnym humorem. Sama fabuła wydaje się pretekstem do kolejnych pomysłów związanych z mordowaniem czy dostaniem się do swojego potomstwa (wkrótce martwego). Ale kiedy wejdą dziadkowie, spirala jeszcze bardziej się rozkręca. A dla mnie największą wadą było zakończenie – nagle urwane, stawiające całą historię w stanie zawieszenia.

mama_i_tata3

Aktorstwo jest tu mocno przerysowane, podkręcone, ale takie właśnie miało być. I dlatego mamy tutaj samego Nicolasa Cage’a, dającego typowego Cage’a. Gra on bardzo ostro i wyraziście, ale to bardzo pasuje do tego świata. Na tym samym tonie nakręcona jest Selma Blair, będąca bardziej przyziemi, choć w momentach „ataku” jest jeszcze bardziej szalona niż Cage. W tym świecie jest to komplement.

Tak dobrego Cage’a nie widziałem od dawna, tak jak dobrego filmu z nim. Ten wywrotowy film o tej stronie rodzicielstwa, o której nie mówi się, daje wiele frajdy. Jednocześnie pokazuje pewną cenę za wybranie ścieżki rodzinnej, chociaż robi to nienachalnie.

7/10

Radosław Ostrowski

Planeta wampirów

Na planetę Aura, z której dochodzi pewien tajemniczy sygnał, wyrusza ekspedycja składająca się z dwóch statków: Argosa i Galliota. Jednak podczas lądowania załoga jest wręcz gnieciona przez tamtejszą grawitację, a gdy dochodzi do kontaktu z podłożem, załoga dostaje szału i próbuje się nawzajem wymordować.

planeta_wampirow1

Mario Bava tym razem idzie w stronę kina SF zmieszanego z horrorem. Pozornie historia brzmi jak z kina klasy B, czyli mamy tajemniczą planetę, coraz dziwne sytuacje, których trudno wyjaśnić w sposób racjonalny. Ale wyjaśnienie, mimo że wydaje się bardzo oczywiste (umierająca rasa chce wyrwać się i podbić świat, by przetrwać), to jednak reżyserowi udało się zbudować klimat tajemnicy, osaczenia, niepokoju. Uderzyła mnie bardzo bogata scenografia, chociaż twórcy – poza salą filmową nie mieli praktycznie nic – zbudowali wnętrze statku kosmicznego (widać, że to lata 60.), jak i samej planety pełnej zarówno niepokojącej roślinności, wulkanów, dziwacznych kształtów. Wygląda to bardzo elegancko, a długie kadry tylko pomagają wejść w tą opowieść, będącą inspiracją dla „Obcego”.

planeta_wampirow2

Zdarzają się w zachowaniu mniejsze głupotki, ale „Planeta” potrafi miejscami straszyć, choć później ten klimat zaczyna się coraz bardziej sypać. Za to Bava pewnie prowadzi intrygę, potrafi zaskoczyć finałem (ale jak niby miałoby dojść do tej sytuacji – nie mam pojęcia), chociaż sceny bijatyk oraz strzelanin wyglądają dość teatralnie, zaś aktorstwo też delikatnie mówiąc, nie jest najwyższych lotów. Ale z tych dziwacznych elementów powstał film klasy B, który daje wiele frajdy i satysfakcji. Angażujący, wciągający, chociaż niekoniecznie mądry film rozrywkowy.

Ma w sobie pewien niewymuszony urok, chociaż wampirów nie zauważyłem.

6,5/10

Radosław Ostrowski

nadrabiambave1024x3071

Blood and Black Lace

Dom mody gdzieś we Włoszech. Prowadzi go hrabina Como oraz jej partner Max Marlan i powodzi się nawet całkiem nieźle. Lecz spokojna egzystencja zostaje przerwana przez morderstwo jednej z modelek. Zbrodniarz w masce sprawiającej wrażenie pozbawionej twarzy, czarnych rękawiczkach i płaszczu sieje spustoszenie, a prowadzący śledztwo inspektor Silvestri próbuje znaleźć sprawcę. Kluczem może być ukryty dziennik ofiary.

blood1

Mario Bava znowu bawi się w giallo, rozwijając jego formułę. Pojawia się charakterystyczny dla tego nurtu zamaskowany morderca (zawsze w czarnych rękawiczkach), sprawiający wrażenie istoty demonicznej, jakby pojawiającej się znikąd i zawsze przygotowanej do kolejnego działania. Reżyser serwuje kolejnych podejrzanych, motywy, mnoży tajemnice i tropy (narkotyki, szantaż), przez co nie jesteśmy w stanie rozszyfrować sprawcy. Bava nadal prezentuje swój wysmakowany styl plastyczny i tutaj w kolorze jeszcze mocniej to widać. Zwłaszcza wizyta w domu mody, otoczonym manekinami czy w galerii jest zarówno zachwycająca wizualnie (nawet jeśli wydaje się kiczowato-tandetna), ale potrafi też pomóc w budowaniu napięcia. Zwłaszcza w scenach torturowania rozgrzanym do czerwoności (dosłownie) piecykiem, zrobiona wręcz z nerwem, ale i bardzo elegancko. Bava jest znacznie bardziej brutalny, zarówno w ilości trupów jak i metodzie mordowania, prezentując więcej krwi. Z drugiej strony samo zabijanie (wbijanie narzędzi typu nóż) z dzisiejszej perspektywy nie wydaje się aż tak straszne, lecz uniknięto przesadnej teatralności.

blood2

Jedyne, co mi bardzo mocno przeszkadzało to samo wyjaśnienie, które wydało mi się bardzo banalne oraz zakończenie, oparte na zasadzie, że sprawca – prędzej czy później – zapłaci za swoje uczynki. Nawet nie o to chodzi, że wykorzystano ten zabieg, ale tutaj nie za bardzo pasowało. Podobnie aktorstwo było na bardzo przyzwoitym poziomie, chociaż trudno kogokolwiek wyróżnić. Nikt też za to nie wystaje, każdy pasuje do swoich postaci i nie wywołuje irytacji.

blood3

Przyznam się, że wciągnęła mnie ta intryga, a kolejne tropy podrzucane przez Bavę potrafiły mnie wpuścić w maliny. Ale gdyby bardziej zaszaleć w finale, to „Blood and Black Lace” byłoby bardzo dobrym, a wręcz rewelacyjnym filmem. A tak to jest – stosując szkolną klasyfikację – na cztery z plusem, czyli mocny punkt w dorobku Włocha.

7,5/10

Radosław Ostrowski

nadrabiambave1024x3071

Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel And Casino

Tranquility Base Hotel And Casino

Ta brytyjska formacja znana była z chwytliwych, rockowych numerów czerpiących ze stylistyki lekko garażowego rocka, a ostatnio nawet ocierając się o psychodelię. Pięcioletnia przerwa doprowadziła do kontynuacji współpracy z producentem Jamesem Fordem oraz znacznie dłuższym tytułem niż poprzednik. Czy coś się zmieniło?

O dziwo… tak. Brzmieniowo jest bardziej retro, wręcz klimat jest rozmarzony niczym w pobocznym projekcie Alexa Turnera – The Last Shadow Puppets. I to sugeruje bardzo odrealniony “Star Treatment”, który toczy się wręcz w bardzo wolnym tempie, ale jednocześnie jest w nim coś hipnotyzującego. Od drobnych uderzeń perkusji aż po lekko oniryczną elektronikę do niemal recytującego wokalu Turnera, mocno przypominającego wczesnego Davida Bowie. Dalej mamy zapętlony fortepian w “One Point Perspective”, gdzie już bardziej czuć rocka, dzięki obecności gitary oraz pojawiającym się w tle smyczkom, kontynuując niepokojący klimat (rozpędzone klawisze z końca) w “American Sports” nadającym na bardziej jazzowych falach. Lekko psychodeliczny (i troszkę przypominający ostatnie dzieła Raya LaMontagne’a) jest utwór tytułowy, gdzie przewija się klawesyn z bardziej wyrazistym basem. Równie mroczny klimat zachowuje pozornie oszczędny “Golden Trunks” z nakładającymi się wokalami, a wybrany na singla “Four Out of Five” ma coś z mrocznego Davida Bowiego, tak jak krótki pozornie łagodny “The World’s First Ever Monster Truck Front Flip”, gdzie spokojnie zapewniają muzycy: “Wciśnij guzik, a my zajmiemy się resztą”, a w tle słychać werble. Podobnie pełne moogowych dźwięków “Science Fiction” skontrastowane ze spokojnym wokalem oraz przestrzennymi dźwiękami gitar z klawiszami. Echa starych Małpek czuć w “She Looks Like Fun”, tylko że bardzo niewiele z nich zostało (poza wstępem), bo reszta to powolne, lekko romantyczne granie zmieszane z popisami klawiszowo-perkusyjnymi oraz przemielonym głosem mówiącym tytuł tego utworu.

Dziwne w tym wszystkim jest to, że mimo kompletnej zmiany stylistyki (z szybkich, czasami garażowych, ale chwytliwych numerów na retrofuturystyczną otoczkę a’la lata 60.), Arktyczne Małpki bardzo dobrze się w tym odnajdują. Bardzo specyficzny klimat, bardziej przesterowane, wręcz przestrzenne dźwięki, dużo elektroniki I spokojniejszy wokal Turnera mogą wprawić w wielką konsternację fanów zespołu. “Tranquility” to zupełnie nowa jakość, ale dla starych fanów może być to przeprawa. Z każdym odsłuchem staje się coraz piękniejsza oraz intrygująca, tylko dajcie sobie i jej czas.

8/10

Radosław Ostrowski

Mike Oldfield – Omnadawn

Mike_oldfield_ommadawn_album_cover

Wczoraj 65. urodziny obchodził Mike Oldfiled – multiinstrumentalista, który jednym albumem zmienił muzykę na zawsze. O “Tubural Bells” napisano wszystko, co można było, ale ja się skupię na trzecim wydawnictwie, czyli “Omnadawn” z 1975 roku.

Tak jak na początku swojej ścieżki muzyk podzielił swój utwór na dwie, długie części. Tym razem jednak poszedł w stronę wręcz folkową, ocierającą się o celtyckie dźwięki. Początek jest bardzo delikatny, z eterycznymi wokalami w tle oraz harfą. Co najbardziej zaskakuje to wykorzystanie przestrzennej elektroniki niczym mgła otaczającej cały utwór. Dochodzą kolejne partie gitar, buzuk, nawet basu, ale spokój zostaje brutalnie zerwany. Wchodzi gitara elektryczna i świdruje uszy zapowiadając burzę pełną werbli, nasiloną popisami gitar wszelkiej maści oraz podniosłych smyczków. Nastrój podtrzymują flety oraz dęciaki, jakbyśmy patrzyli na niesamowite góry, gitara elektryczna zaczyna nabierać cieplejszych barw, by następnie ustąpić miejsca skocznemu fletowi, fortepianowi i buzuce, orzeźwiającej niczym łyk świeżej wody, nabierając większego rozpędu. I wtedy następuje wyciszenie w postaci harfy, fletów oraz delikatnego chórku, wspieranego kolejno przez skrzypce, cymbałki, a także gitarę elektryczną zmieszaną z chórkiem. Chwila zadumy wraca z oszczędną, lecz dynamiczną perkusją oraz mocarnym połączeniem elektroniki z wokalizami, dodającymi wręcz mistycznego ducha, zaś reszta instrumentów wręcz tańczy, dając spore pole dla gitary akustycznej oraz dęciaków w tle, podkręcając wręcz to tempo, by eksplodować solówce gitarowej. Od tej pory grają tylko bębenki, aż do końca.

Druga część zaczyna się bardzo dramatycznym wejściem elektroniki imitującej smyczki, wspieranej przez gitary i przypominając bardziej zapętlony styl Michael Nymana, nabierając coraz bardziej podniosłego charakteru, by w połowie się wyciszyć dając dużo miejsca dla akustycznej gitary, dającej wiele melancholijnego nastroju, a połączenie łagodnego elektryka z dudami robi wręcz piorunujące wrażenie. A na sam koniec dostajemy bardzo kojący flet, skontrastowany przy finale z basem oraz nacierającymi dzwoneczkami, a także bardziej skocznym, irlandzkim rytmem.

A na finał dostajemy… piosenkę, czyli krótkie, akustyczne “On Horseback”, do którego dołącza gitara elektryczna, śpiewają The Pernhos Kids, podtrzymując klimat całości i potwierdzając wielką klasę Oldfielda multiinstrumentalisty. “Omnadawn” jest wręcz mistycznym doświadczeniem, jakiego nie spodziewałem się od dawna. Spójny, pełen wręcz etnicznego klimatu, zachwycający bogactwem szczegółów. To nie jest muzyka, to wręcz doświadczenie – I nie przesadzam.

10/10 + znak jakości

Radosław Ostrowski

Batman v Superman: Świt sprawiedliwości

Konfrontacja między dwoma bohaterami nie z tego świata, potyczka na jaką czekano od dawna. Człowiek-Nietoperz z Gotham vs kryształowy Superman z Metropolis. Ktoś bardzo chce, żeby nasi herosi zaczęli się między napierdalać, szczuje ich przeciw sobie. A wszystko zaczęło się od starcia Supermana z Zodem, gdzie dochodzi do śmierci wielu ludzi, w tym pracowników firmy Wayne’a. A to było dwa lata (i poprzedni film temu), coraz bardziej podkręcając klimat. Jednak pierwsze przyjęcie kontynuacji „Człowieka ze stali” wywołało ogromne kontrowersje, dlatego postanowiłem troszkę odczekać, by na chłodno podejść do tematu.

batman_v_superman2

Pierwsze, co rzuca się w oczy podczas oglądania to chaos, wynikający z masy wątków, przez co ciągle przeskakujemy z miejsca na miejsce: od Gotham, Metropolis po afrykańską pustynię, gdzie dochodzi do masakry. Dodatkowo jeszcze mamy różne oniryczne majaki, które są powrzucane byle gdzie i choć niektóre wyglądają rewelacyjnie (Batman schwytany przez wojsko Supermana w przestrzeni a’la Mad Max), to stanowią pewien niepotrzebny naddatek. Bardzo powoli próbowałem odkryć główny plot, gdzie ciągle podgrzewana jest nienawiść do Supermana, wypominając mu wszystkie ofiary podczas prób ratowania świata. Świata, który pełen jest mroku (nie tylko z powodu, że większość ujęć jest kręconych nocą), nienawiści wobec nieznanego oraz pełnego przemocy. Ale wiele jest tutaj zagadek i niedopowiedzeń, przez co film niestety traci. Przeszłość Batmana (znowu widzimy śmierć rodziców, a rezydencja została zrównania z powierzchni ziemi) pozostaje niejasna, tak samo jak motywacja Luthora (okraszona niestety, bełkotliwymi, pełnymi symboliczno-filozoficznych frazesów zdaniami) oraz fakt, jak zdobył te wszystkie informacje mające doprowadzić do ostatecznej rozwałki i to, jak zaplanował to wszystko. To się zwyczajnie w głowie nie mieści.

batman_v_superman1

Wizualnie wygląda to naprawdę porządnie, od samego początku atakuje nas podniosła, wręcz majestatyczna muzyka, czyli jest bardziej poważnie i patetycznie. Samo w sobie nie jest jakąś poważną wadą, a Snyder próbuje zachować balans wobec lekkich, kolorowych filmów Marvela. Jednak czasami reżyser przesadza (zwłaszcza wobec tekstów Luthora), a konsekwentnie budowany klimat trafia szlag w momencie, gdy pada słowo „Martha”. Do tego jeszcze ta potyczka z Doomsdayem, wyglądająca jak jedno z wielu starć filmowych, gdzie przeciwnikiem jest komputerowo wygenerowane bydle. Kompletny brak zaangażowania, jakiego w tego typu filmach nie lubię.

batman_v_superman3

Aktorsko jest tutaj bardzo nierówno. Henry Cavill wracający do roli Supermana, czyli herosa z egzystencjalnymi problemami i daje sobie radę, chociaż nadal jest sztywny jakby kija połknął. O wiele lepiej wypada Ben Affleck jako Batman. Aktor bardzo dobrze przedstawił zmęczonego, cynicznego herosa, który nie waha się przed zabijaniem ludzi na prawo i lewo, zaś odrobinę cynicznego humoru dodaje Jeremy Irons, czyli Alfred. Niestety, ale wpadką trzeba określić to, co zrobił Jesse Eisenberg jako Lex Luthor. Ten facet nie wygląda groźnie i zamiast strachu, budził we mnie wyłącznie śmiech. Zwłaszcza swoimi tikami nerwowymi, czyniąc postać wręcz groteskową, karykaturalną. Reszta aktorów (zwłaszcza Amy Adams, Laurence Fishbourne czy Diane Lane) są zaledwie tłem, w dodatku pozbawionym jakiegokolwiek dobrego materiału. Wyjątkami od tej reguły są Gal Gadot (Wonder Woman, tutaj wchodzi na sam finał), Holly Hunter (senator Finch) oraz Jena Malone (Jenet, koleżanka z pracy), ale to tylko drobne epizodziki.

batman_v_superman4

Mam bardzo, ale to bardzo mieszane uczucia co do tego filmu. „Batman v Superman” to zdecydowanie rozczarowanie, bo liczono głównie na nieprawdopodobne doświadczenie, które zmiecie wszystkie filmy superbohaterskie z powierzchni ziemi. Ale masa głupich błędów i niespójności scenariuszowych, gdzie zachowania bohaterów wydają się niezrozumiałe (zwłaszcza trzeci akt) niszczy tą wizję, czasami doprowadzając patos do niestrawnych dawek. Nawet wersja ostateczna (trwająca pół godziny dłużej) nie jest w stanie zakryć masy dziur.

6/10

Radosław Ostrowski

David Byrne – American Utopia

0007931JIUQ5I56F-C122

Dziś 66 lat kończy David Byrne – gitarzysta oraz charyzmatyczny lider popularnego w latach 80. zespołu Talking Heads. Grupa znana z takich hitów jak „Psycho Kiler”, „This Must be The Place”, „Once in a Lifetime” czy „Burning Down the House” już nie funkcjonuje od 1992 roku, jednak muzyk nadal pozostaje aktywny w swojej profesji. Po nagranej płycie z St. Vincent („Love This Giant” z 2012 roku), postanowił przypomnieć o sobie w swoim solowym dziele.

„American Utopia” to część większego projektu multimedialnego „Reasons to Be Cheerful”, mającym na celu danie powodów do optymistycznego nastawienia życiowego w czasach politycznego zamętu oraz problemów ze środowiskiem. Muzyka znów wspiera producent Brian Eno, który zanurzył całość w tak alternatywnym sosie, że już bardziej się nie da. Lekko psychodeliczne w refrenie „I Dance Like This” skontrastowane z pianistyczną zwrotką, może wywołać bardzo silną konsternację, niemniej refren mocno wpada w ucho, swoją pulsacją oraz przesterowanym wokalem. A dalej też nie brakuje eksperymentów: sitarowy początek „Gasoline and Dirty Sheets”, który nagle przechodzi w oszczędną elektronikę, by w połowie polać to odrobiną jazzowej improwizacji na saksofonie. Nie brakuje nawet lekko bluesowo-elektronicznego „Every Day Is a Miracle”, pozwalając na przyjemne bujanie oraz pozytywnego kopa. Kontrastem jest bardzo melacholijny „Dog’s Mind”, pełen przerobionych smyczków oraz ambientu w tle, który wydaje się nie pasować do reszty. Bardziej eksperymentalny jest „This Is That”, wręcz mantryczny, okraszony harfą z oszczędną perkusją, by pod koniec wejść w bardziej popowe rewiry. Ale jeszcze dziwaczniejszy jest „It’s Not Dark Up Here”, mogące stanowić dobry podkład dla raperów (lekko orientalne smyczki, oszczędna perkusja) i pozbawiony wyrazistości „Bullet”, podobnie jak gitarowy „Doing the Right Thing”, który zaskakuje końcówką.

Na finał dostajemy wręcz taneczne „Everybody’s Coming To My House” z tłustym basem i gościnnym wsparciem Samphy, TTY oraz Happy Baara, dodając ognia do tego przebogatego stylistycznie utworu, by zwieńczyć dzieło niesamowitym „Here”, gdzie ręka Briana Eno jest bardzo obecna. Do wokalu Byrne’a nie można mieć zastrzeżeń, tak samo jak skłonności do eksperymentowania, chociaż nie wszystkie utwory robią tak piorunujące wrażenie jak otwierające i kończące tą utopię.

Poza tym jest to bardzo słuchalna, niepozbawiona kilku ciekawych pomysłów muzyka, która jest dość nierówna. Tak samo w tekstach Byrne bardziej stawia na prosty podział i krytyczne spojrzenie na obecną Amerykę. Tylko, że nie proponuje niczego nowego. Innymi słowy, wstydu nie ma, ale chwalić się nie ma za bardzo czym.

6,5/10

Radosław Ostrowski